pwnt.be

Here’s a confession for you: I created a Twitter account a couple of days ago. Am I late to the party? I really wish I were, but alas.

In reality, sadly, I’ve been using Twitter for ages. This is in fact the third account I create. The first two were (and are) absolutely anonymous, because I used to hate the idea of microblogging in general, and to this day, I still sort of do. But at the same time, I’m quite the information whore, and felt I had to keep up with some tweets. But secretively.

Why does microblogging suck? You have to ask? First off, when I first discovered Twitter—and this was way back—, my first thought was, “Yeah, this is going to be full of junk.” It was. And it is. You just had a fucking piece of grapefruit? Who the fuck cares?

Secondly, there is absolutely nothing worth expressing that you can say in 140 characters or less. It’s idle chitchat. The only interesting Twitter accounts are micro-linkdumps, and let’s face it, URL shorteners and shit like Twitpic really just overcomplicate simple processes, in a world where RSS and Atom are commonplace. Hell, I’ll even take Tumblr over Twitter most of the time. The expression “the right tool for the right job” is somewhat of a mantra of mine, and this is precisely why.

Of course, I know why Twitter is such a hit. People are fucking lazy, and Twitter is easy. It’s too easy. Yes, there is such a thing. If you’re going to bother to vent an opinion, do it properly. A tweet tells you nothing.

And another thing. Twitter replies are the most awful way of having a conversation. It’s mind-boggling how many times one clicks on in reply to links, and even software like TweetDeck can’t seem to avoid that well. Also, hashtags add nothing in terms of structure and semantics, and tag clouds just suck in general. They’re fun to look at and that’s about it.

Before you take all of this too seriously, think of all the added value Twitter has been providing you with. Then realize I’m right, and tweet about it. See how many expletives and how much profanity you can work into a single tweet. And be sure to mention me, so I can retweet. #rant

Noot: Ook dit artikel staat weer te lezen bij Gentblogt.

Voor het zevende deel van het elektronische-muziekfestival 10 Days Off sloeg Kunstencentrum Voouit zijn deuren open voor de betere minimal en progressive. U was in groten getale aanwezig, en ook ikzelf was op de afspraak, voor een recensie zoals u ze graag heeft.

Echter dringt zich eerst een rechtzetting op. Na dag 5 poneerde ik dat de Zweedse formatie Slagsmålsklubben nonchalant te werk ging en hun optreden hierdoor werd gefnuikt. Na analyse van divers beeldmateriaal moet ik mijn conclusie terzake gevoelig bijstellen: niet de afwerking, maar de infrastructuur en akoestiek lagen duidelijk aan de basis van de matige sound. Het olijke zestal valt dan ook weinig te verwijten, de organisatie van 10 Days Off des te meer.

Het zal u niet verbazen dat datzelfde probleem ook op dag 7 de kop opstak. Wie graag wat meer hoort dan overstuurde bassen en een pijnlijk scherpe treble, die kan maar beter elders de mosterd halen. Maar goed, laten we dat even trachten weg te denken en het hebben over de alweer niet onaardige line-up. Daarvoor komt u tenslotte, of niet?

Enkele sfeerbeelden

Het voorprogramma werd verzorgd door het Brusselse duo Wirspielen, dat werd gevolgd door die andere landgenoot Dimitri Andreas. Beide sets liet ikzelf echter schieten, net als de daarop volgende van Santé.

Van links naar rechts: Wirspielen, Dimitri Andreas en Santé

Die laatste was in extremis mee afgereisd met Tiefschwarz, of beter: de helft daarvan. Aanvankelijk zouden de Berlijnse gebroeders Schwarz live optreden, maar dat werd omwille van technische problemen teruggeschroefd tot de zoveelste dj-set. Later kwam dan nog het nieuws dat Ali geveld was door ziekte en Basti het alleen zou moeten redden. Dat zei me weinig, wat meteen ook verklaart waarom ik de sets ervoor niet meepikte. Was het kaffee open geweest, dan was ik daar gaan vertoeven tijdens het leeuwendeel van Basti’s set. De vette jaren van 10 Days Off zijn zoals u weet echter voorbij, zodat de keuze beperkt blijft tussen concertzaal en intensief verlicht terras. Daarvoor bedank ik dan liever, ten koste van andere, naar alle waarschijnlijkheid betere performers — jammer maar helaas.

Bij mijn rijkelijk late aankomst was Basti bijgevolg volop bezig het beste van zichzelf te geven. Zoals voorspeld, was dat geen spek naar mijn bek. Voor clichématig housegedreun met ongeïnspireerde overgangen kan men immers wekelijks terecht in de vele clubs die ons land rijk is. De broers zijn in de eerste plaats producers en wat mij betreft volstaat dat ruim — schoenmaker, leest, u kent het wel.

Basti Schwarz

Het aantreden van Guy Gerber kwam dan ook als geroepen. Uit een laptop met Ableton Live — what else? — en daarbinnen een gigantisch aantal sporen puurde de Israëliër menig feeëriek maar o zo dansbaar stukje minimal, nu en dan afgewisseld met stevige progressive house. Bezwerende pads en typerende white noise wisten de concertzaal ondanks haar akoestische tekortkomingen van de nodige mystiek te vervullen. Akkoord, Gerbers onvolprezen meesterwerkje Timing kwam er naar het einde toe misschien wat gekunsteld door, maar dat zien we maar wat graag door de vingers.

Guy Gerber

Tegen de klok van halfzeven maakte de Chileen Ramon Tapia ten slotte zijn opwachting. Diens bijdrage bestond in een dosis opzwepende minimal en techhouse. Nu, misschien zit ik ernaast, maar ik heb de indruk dat Tapia een boon heeft voor samples en loops. Op zich kan dat me niet deren, integendeel zelfs, maar niet minder dan een kwartier lang ontwaarde ik hetzelfde drumpatroon. Uiteindelijk werd dat ronduit storend, zodat ik enkele weinig originele filterdemonstraties later de aftocht besloot te blazen.

Ramon Tapia

Daarmee besluit ik mijn laatste 10 Days Off-recensie van 2010. Dit betekent echter niet dat het festival erop zit, want de komende dagen staan onder andere nog Jesse Rose, John Digweed en DJ Hell geprogrammeerd. Hoe dan ook hoop ik dat mijn schrijfsels u alweer hebben kunnen bekoren. Misschien wel tot volgend jaar!

Noot: Ook dit artikel leest u tevens bij Gentblogt.

Op de vooravond van wat voorlopig nog onze nationale feestdag is — hilarisch, ik weet het — stonden op het elektronische-muziekgebeuren 10 Days Off enkele publiekstrekkers van formaat geprogrammeerd. Zoals reeds aangekondigd, was Gentblogt alweer op post in Kunstencentrum Vooruit voor een kritische kijk op deze topdag.

De spits werd afgebeten door Le Petit Belge. Laat ik het maar niet onder stoelen of banken steken: ik had nog nooit van de goede man gehoord. Aangezien 10 Days Off wel vaker aangename verrassingen in petto heeft, leek Le Petit Belge me wel het uitchecken waard. Doch helaas, weinig nieuws onder de zon.

Zijn set schipperde tussen eerder stereotiepe synthesizerpatroontjes en knallende bassdrums. Het dient echter gezegd: het publiek lustte er pap van, en in die zin speelde de kleine Belg prima in op het tijdskader. Of hij meer in zijn mars heeft, zal elders moeten blijken.

Links: Le Petit Belge, rechts: Slagsmålsklubben

Na dat opwarmertje werden de grote kanonnen bovengehaald. Het zeskoppige geweld van Slagsmålsklubben bezette het podium met zijn collectie monumentale synthesizers. Na dit Zweedse zootje ongeregeld vorig jaar aan het werk te hebben gezien in het Vooruitkaffee, keek ik vol spanning uit naar hun aantreden in de concertzaal. En misschien was het net doordat mijn verwachtingen zo hoog lagen, dat ze niet echt werden ingelost.

Begrijp me niet verkeerd: de vintage deuntjes, de parlando’s, de obligate stagedive, alle ingrediënten waren aanwezig en de zaal stond op zijn kop. Er valt echter moeilijk te ontkennen dat de afwerking meer dan vaak zoek was. Anders zulke fenomenale producties als Sponsored by Destiny en Tjeckien, Slovakien Och Tillbaks Igen vielen nauwelijks te herkennen omwille van de gebrekkige afstelling. Toegegeven, de apparatuur van deze Zweden is nu eenmaal antiek, en bovendien was één van de synthesizers door technische problemen blijkbaar geleend van The Subs, maar iéts minder nonchalance aan de dag leggen had best gemogen.

Links: Slagsmålsklubben, rechts: Hot Chip dj’s

Uit het nobele Groot-Brittannië verwelkomden we vervolgens de Hot Chip dj’s, ofte Felix Martin en Al Doyle, respectievelijk gitarist en drummer van wat al enkele jaren mijn favoriete band moet zijn. In de concertzaal echter geen spoor van de onmiskenbare electropop waar het vijftal om bekend staat — op een korte vocal na dan. Neen, zet Felix en Al back to back en het resultaat is een puike cocktail van techno, techhouse en minimal techno. De twee zijn duidelijk op elkaar ingespeeld, en dat vertaalt zich in een strakke, vakkundig opgebouwde compositie, doorspekt met slim gekozen effectjes. Knap werk!

Links: Hot Chip dj’s, rechts: Felix da Housecat

Maar vanzelfsprekend was het de meeste aanwezigen vooral te doen om de set van die andere Felix: Felix da Housecat, een wereldvermaard manusje-van-alles. Met een amalgaam van eigen producties, klassiekers en rasechte floorfillers had hij in geen tijd de hele zaal op zijn hand.

Wie me een beetje kent, weet dat er nu een maar komt. Inderdaad: máár de overgangen waren niet je dat en het overdadige gebruik van filters werd algauw een rasechte gimmick, op het vervelende af. Vanzelfsprekend maalde daar echter geen kat om en ben ik gewoon een moeilijk mens. Deal with it.

Links: Felix da Housecat, rechts: The Glimmers

Met het gewaagde allegaartje dat de voorbije jaren het handelsmerk van The Glimmers is geworden, begon de nacht op zijn eind te lopen. Al zult u me niet snel betrappen op een kwaad woord over dit duo, na een halfuurtje besloot ik toch de aftocht te blazen. Aanvankelijk was het plan immers niet eens om de set van Felix da Housecat mee te pikken, maar ik weet hoe graag u mijn ongezouten mening terzake wou kennen.

Enigszins tegen mijn verwachtingen in, werd deze vijfde day off dus een matige ervaring. Niet dat de verveling meedogenloos toesloeg, integendeel zelfs, maar de prioriteiten van de doorsnee bezoeker lagen duidelijk net even anders dan de mijne. Misschien vind ik vrijdag alsnog mijn gading in het zwoele minimalisme van Dimitri Andreas, Guy Gerber en Ramon Tapia. Zijn dit voor u drie nobele onbekenden? Dan is er die avond ook nog een optreden van Tiefschwarz, die nog steeds razend populaire broertjes uit Berlijn.

Noot: Dit artikel is zoals gebruikelijk ook te lezen bij Gentblogt.

Jawohl, meine Damen und Herren: uw favoriet verslaggever is er weer, met een eerste recensie van 10 Days Off anno 2010. Ook dit jaar vormt Kunstencentrum Vooruit gedurende tien dagen het decor voor een brede waaier aan elektronische muziek, en alweer is Gentblogt er als de kippen bij.

Al staan er naar goede gewoonte heel wat kleppers op het programma, men kan er moeilijk nog omheen dat 10 Days Off op zijn retour is. Bij de vorige editie mocht men van geluk spreken indien naast concertzaal en kaffee ook de balzaal was geopend. Dit jaar maakt men zelfs helemaal komaf met dat concept en wordt het ambitieuze festival gereduceerd tot tienmaal concertzaal. Jammer, maar laat ons wel wezen: kwaliteit boven kwantiteit, nietwaar?

En die kwaliteit, die was er op deze derde avond wel degelijk. Op het programma stond een labelnight van het inheemse Curle Recordings, dat onderdak biedt aan enkele grote namen in de techno. Diens oprichter Fader beet de spits af, maar ikzelf arriveerde ’lijk d’echte rijkelijk later.

Op dat moment bemande de Duitser Efdemin reeds de draaitafels. Ik keek behoorlijk uit naar strakke minimal op het elan van de geweldige producties van diens hand, maar bleef een beetje op mijn honger zitten. Dat was echter voornamelijk toe te schrijven aan de akoestiek: mijns inziens leent de Vooruit-concertzaal zich eerder matig tot subtiliteit en was de balzaal een pakken betere setting geweest. Niettemin bracht de man beslist enkele geslaagde nummers ten berde. Dat de overgangen daarbij weinig geïnspireerd waren, bedekken we met de mantel der liefde.

Vervolgens was het de beurt aan diens landgenoot Thomas Brinkmann, die ter gelegenheid van zijn 51ste (!) verjaardag vrouw en dochter had meegebracht. Ook zijn set had enigszins te lijden onder de voorzieningen, maar door de zwoelere, opzwepende houseritmes, had deze oude rot al gauw het publiek op zijn hand — een publiek dat overigens talrijker had gekund. Vakkundig en met de nodige flair lijmde Brinkmann de grooves aan elkaar, en men zag en hoorde dat het goed was.

Thomas Brinkmann met en zonder gezin

Maar voor rasechte vakkennis, dáárvoor moesten we bij de headliner zijn. De Nederlander 2000 And One behoeft bij de kenners onder u allang geen introductie meer. Het weze geweten: deze man zou de gedroomde poster boy zijn voor Traktor Pro. De moderne technologie maakt de platenruiterij absoluut toegankelijker, maar tegelijk legt dat de lat eigenlijk alleen maar hoger. Het zijn dj’s als 2000 And One die dat vatten en door minutieus vakwerk een feilloze set afleveren. En kijk, diens platenkeuze, overgangen en effecten waren dan wel bezwaarlijk gewaagd te noemen, maar de man gaf het publiek wat het wou, op buitengewoon professionele wijze. Men zou hem gerust als de Tiësto van de house kunnen bestempelen; boutade of niet, da’s best een eer, weet u.

2000 And One zet de concertzaal in vuur en vlam

De immer bedenkelijke eer om de avond af te sluiten, viel te beurt aan onze landgenoot Peter Van Hoesen, een aanstormend talent in het wereldje. Ook bij hem enkel een laptop en controller, en waarom ook niet? Diens set werd ingezet met de nodige luister en een gezonde dosis minimalisme, maar verviel helaas meer en meer in behoorlijk clichématige techno. Prima opgebouwd en puik aan elkaar gezet, dat wel, maar het geheel kon me niet zo boeien. Na een halfuurtje had ik het dan ook gehad en besloot ik de plaat te poetsen — pun intended.

Een stoïcijnse Peter Van Hoesen

De balans van mijn eerste bezoek aan 10 Days Off dit jaar is zeker positief. Wat mij betreft is het echter uitkijken naar dag 5, ofte komende dinsdag. Na mijn recensie van vorig jaar zal het u niet verbazen dat ik de maffe Zweden van Slagsmålsklubben met open armen zal ontvangen. Als klap op de vuurpijl worden ze meteen gevolgd door een dj-set van Hot Chip, voor mij één van de meest toonaangevende bands van de afgelopen jaren. De meesten onder u zullen echter aanrukken voor Felix da Housecat, en dat mag ook best.

Me and You and Everyone We Know is fairly intense. And as far as I’m concerned, this was certainly unexpected. As a whole, the movie is uneventful and slow-paced, and on top of that, it’s pretty short—not always a bad thing, but still. And yet, somehow, all the little things add up into a veritable masterpiece that will capture your attention and leave you longing for more in the end.

Objectively speaking, the movie’s various intertwined storylines are pretty out there, while at the same time eerily recognizable. There’s a constant air of realism and a sense of what you’d want life to be like, even though you’re also constantly aware of the impervious cinematographic coating. Add to that the identifiable characters, each more superbly portrayed than the next, accompanied by visual and auditory creativity on a budget, and you’ve got yourself one hell of a debut, and a movie that will stick in your mind for a long, long time.

Would I go so far as to call Me and You and Everyone We Know one of my favorites? No, I would not. Accolades aside, I felt the movie was too minimalist. With characters so seemingly versatile, one can’t help but wonder if leaving that much to the viewer’s imagination was the right call. Consequently, the movie ends pretty abruptly, which I just can’t justify. Of course, it could just be me; I suppose the vague crossover between plot lines is one of the movie’s strong suits, no matter how you look at it.

All things considered, if you haven’t seen Me and You and Everyone We Know yet, do go out and watch it now. The final verdict: 9/10.

Crisis? Welke crisis? Inderdaad, het is weer zover: wie klant wordt bij Keytrade Bank en de promotiecode MM2517847323 vermeldt, krijgt zomaar gratis startkapitaal op zijn al even gratis rekening gestort. Deze keer bedraagt de premie echter geen 20, maar zelfs 30 euro!

Keytrade Bank

Voor wie het nog niet wist, Keytrade-klanten genieten dus gratis van:

• een zichtrekening met 1,00% interest,
• een betaalkaart met Proton en Maestro,
• een premie van 5 cent per transactie,
• een spaarrekening met 1,80% basisrente en
• een beursrekening met competitieve tarieven.

Dit alles wordt nog steeds aangeboden via een prima uitgewerkte en beveiligde webinterface. Ikzelf ben al jaren tevreden Keytrade-klant en ben ervan overtuigd dat uw ervaring minstens even positief zal zijn. Aarzel dus niet en word gratis klant! Graag gedaan!

Noot: Deze actie liep van 01/06/2010 tot en met 09/07/2010.

Daar zijn ze dan weer, dames en heren: de verkiezingstesten. Vandaag nieuw in het assortiment: De stem van Vlaanderen. Mijn resultaat, dat zal vermoedelijk alweer weinigen onder u verbazen:

Maar kijk, ik zal toch nog voor een verrassing zorgen, want ik ga niet akkoord met deze uitslag. Het is te zeggen: ik blijf beslist het libertaire gedachtegoed een warm hart toedragen, maar de conclusie die men uit deze stemtest trekt, is niet representatief.

De reden? Zoals gebruikelijk een totaal gebrek aan nuancering. Meer in detail heb ik het over het volgende.

1. Een schuifregelaar die aangeeft in welke mate men akkoord gaat, is op zich geen slecht concept, maar veelal is de vraagstelling niet binair. Wanneer men me vraagt of de koning zich moet beperken tot een protocollaire rol, gaat men er bv. vanuit dat ik überhaupt de voorkeur geef aan een monarchie. Vind ik die protocollaire rol dan in se een “goed idee” of een “slecht idee”?

2. Men kan aan de 20 stellingen geen gewichten toekennen. Al moet ik dan toegeven dat de aangereikte thema’s al bij al vrij evenwichtig gekozen lijken, dan nog ben ik bv. veel meer begaan met Vlaamse autonomie dan met deelname aan gewapende missies door het Belgische leger.

Om een uitgebreide studie te maken van de volledige resultaten ontbreekt het me zowel aan tijd als geduld — of toch zeker dat laatste. Wel wierp ik een vluchtige blik op de antwoorden van enkele andere prominenten die mijn stem eventueel zouden kunnen wegdragen. Ook hier geen verrassingen: De Croo junior heeft op zich geen slechte ideeën, maar weet me communautair niet te boeien. Bart De Wever verliest dan weer punten omwille van weinig progressieve sociale standpunten.

Naar alle waarschijnlijkheid blijft mijn stemgedrag op koers. Wat me echter wél bezighoudt, is het feit dat LDD op zijn retour lijkt te zijn. In eer en geweten kan ik ook moeilijk ontkennen dat de partij enkele rake klappen heeft geïncasseerd; in die zin zou ik durven te beweren dat een verkiezingsnederlaag gerechtigd zou zijn. Waarom ik dan alsnog LDD zal stemmen? Omdat de partij nog steeds de ideologie vertolkt waar ik achter sta. Dat dat op een soms twijfelachtige manier moet gebeuren, valt te betreuren, maar verandert niets aan de elementaire standpunten.

Nu is het uitkijken naar de stemtest van de openbare omroep. Zelfs al zit die beter in elkaar dan deze kwakkel, dan nog zal hij wat mij betreft hoogstwaarschijnlijk een eerder ludieke rol toebedeeld krijgen. Maar de mensen hebben nu eenmaal niet liever, is het niet?

I’ll bet the title of this post has a reader or two confused—especially if said reader saw me with the HTC Legend I bought last week. Indeed, for a brief period, I owned one. But things took a turn.

HTC Desire

You see, unfortunately, a mere couple of hours after first booting my newly purchased HTC Legend, I ran into a showstopper. Apparently, the device’s plastic buttons are nowhere near as sturdy as its unibody case. Consequently, the Home button started to wiggle, and even became unresponsive if pressed on its left side.

Truth be told, I briefly thought this behavior was normal. It’s not like the button no longer worked; it was just a bit more loose than one would assume. However, I compared my unit with friends’ and colleagues’, and quickly concluded that theirs felt much more reliable. On the other hand, scouring the interwebs revealed that this was not an isolated issue.

So I contacted Smartphoneshop.be, where I had bought the Legend, and they offered me a replacement. While I was more than satisfied with the device’s actual functionality, I’d simply lost my faith in its build quality and decided to trade it in for the HTC Desire after all.

Let me tell you right here and now: the Desire is just a much better deal than the Legend. I initially went for the Legend because of its design, but not only does it have a tendency to lose its luster pretty quickly, it also comes across as rather bulky. Even though, on paper, the Desire is both heavier and slightly thicker than the Legend, it doesn’t strike one as such. Sure, it’s also more plasticky, and I’m still no fan of its brownish color, but I have to say the unit grew on me virtually instantly.

Of course, part of why it did that is what’s inside. While the Legend certainly didn’t strike me as slow, the Desire’s 1 GHz Snapdragon makes Android fly. Add to that the slightly larger AMOLED panel, which makes it so much easier to use the on-screen keyboard, and you’ve got yourself a smartphone you know you’re going to love.

As I’m sure you’re all aware, both the Legend and the Desire run Android 2.1 (Éclair) with HTC Sense on top. To put it simply, right now, that’s the best Android experience you’re going to get, and it’s awesome. The limitless feature set of Google’s OS covered in HTC’s eye candy provides a solid experience and puts the fun in functionality—yep, I went there.

So lately, I’ve been meaning to buy a smartphone. I don’t think I need to explain why an iPhone is out of the question. As far as Windows Phone 7 Series goes, since it’s iPhone OS on Silverlight, I can’t say I’m interested in that either. If I didn’t have any sense of style left, I’d get a Blackberry. So the obvious choice here is Android—hands down.

Now, since the Hero surfaced, I’ve been convinced that HTC makes the best Android devices. I’m sure Motorola’s lineup is more than adequate as well, but it’s a no-brainer for me: I want an HTC phone. The way I see it, and pretty much all of the gadget blogs too, there are three main choices right now: the Nexus One, the Desire, and the Legend. Even if the Nexus One were coming out around these parts any time soon, I’d still prefer the Desire, so let’s leave the former out of the equation. Consequently, my choice is between these two beasts:

	HTC Legend	HTC Desire
OS	Android 2.1 (Éclair) with HTC Sense
Display	320×480 3.2″ AMOLED	480×800 3.7″ AMOLED
CPU	600 MHz	1 GHz Snapdragon
Battery	1,300 mAh	1,400 mAh
Memory	384 MB RAM 512 MB ROM	576 MB RAM 512 MB flash
Memory Card	2 GB microSD	4 GB microSD
Connectivity	WiFi, Bluetooth, quad-band GSM, HSPA, GPS
Camera	5 megapixel with autofocus and flash
FM Radio	No Yes	Yes
Dimensions	112×56.3×11.5 mm	119×60×11.9 mm
Weight	116 g	135 g
Design	Hawt	Nawt
Price	€429	€469

Put simply, the Desire is a kickass phone. In fact, I’m convinced it’s the best smartphone out there. Moreover, considering what you’re getting for the price, it’s a bargain. Part of that is Android itself—with its multitasking goodness and sans the fascist app store—, but HTC really takes the OS to the next level with excellent specs alongside the gorgeous Sense UI. I’m sure the Desire’s glorious screen, for one, does it serious justice.

However, the Desire also looks like it was designed in 1998. The curves are horrible and the brown simply adds nothing. I mean, I’m still glad it doesn’t have iPhone-esque chrome, but that’s about it.

As you can tell by now, my mind’s pretty much made up. I totally have my heart set on the Legend. The question is, though, will it stand the test of time? Will the HVGA screen still be satisfactory in a year or so? Will the device’s modest specs still manage to please me? Since I’ve been using a plain old Samsung E870 dumbphone for years, frankly, I’m not expecting many issues at first. But you know how it is with gadgets.

Anyway, I suppose—nay, I hope—I’ll be posting a review of either phone soon. Of course, in an ideal world, you’d have a fundraiser and have both delivered to my doorstep. Bunch of ingrates.

For those of you who missed all the buzz on Facebook: I created a Cover Flow component in Java Swing, meaning you can now embed Cover Flow in Java applets and desktop applications. Here’s what it looks like:

As you can tell from this showcase, even though it’s only at version 0.1, the component is in a working state. Moreover, since I am releasing it under the GPL, you can use it for free—or Free—by just grabbing the JAR file. The stuff required for the demo above is in a separate archive.

Finally, if you’re feeling really adventurous, there’s also the source code, which is still undocumented for now, apart from a few quick notes. Other to-dos include hardware acceleration and anti-aliasing.

Update: The trunk version comes with a couple of improvements, including lighting. In addition, the project is now hosted at GitHub.