pwnt.be

Word Keytrade-klant en krijg 30 euro gratis

Wie nu een rekening opent bij Keytrade Bank en daarbij de promotiecode MM2517847323 vermeldt, krijgt zomaar eventjes 30 euro startkapitaal op zijn gratis rekening gestort. Addertjes onder het gras? Geen.

Keytrade Bank
Keytrade Bank

Voor wie het nog niet wist: Keytrade-klanten genieten gratis van:

  • een zichtrekening met 1,00% rente,
  • een betaalkaart met Proton en Maestro,
  • een premie van 5 cent per transactie,
  • een spaarrekening met 1,10% + 0,30% rente,
  • een getrouwheidsrekening met 0,50% + 1,50% rente en
  • een beursrekening met competitieve tarieven.

Dit alles wordt nog steeds aangeboden via een prima uitgewerkte en beveiligde webinterface. Ikzelf ben al jaren tevreden Keytrade-klant en ben ervan overtuigd dat uw ervaring minstens even positief zal zijn. Aarzel dus niet en word gratis klant! Graag gedaan!

Update Your Feeds

Google have just announced that Google Reader is getting the axe. I guess it was inevitable given the company’s track record, but still.

In response to Google’s move, TechCrunch wonders how long it will be until FeedBurner also goes the way of the dodo. The once great service has been supporting pwnt.be for ages, but I’ve decided to move away from it. As a consequence, if you are subscribed to pwnt.be, I recommend you update your feed URLs to ensure a smooth transition. The new URLs are:

Due to this change, my feeds will only be available in Atom format from now on. That's right—no more RSS. As far as I know, any decent feed reader can handle Atom just fine. If you run into any trouble, feel free to let me know.

If you are looking for a Google Reader replacement, I recommend NewsBlur. I’ve only just started using it myself, but it sure looks like a worthy alternative to Mountain View’s solution. The service has been somewhat unresponsive because of Reader converts flocking to it, but the developer has been kind enough to open up the development version to cope with that.

Regenboog

Op de een of andere manier is er de voorbije dagen al zo veel inkt gevloeid over dat ene zinnetje van Bart De Wever, dat ik een onweerstaanbare drang ben gaan voelen om me te mengen in de polemiek. Het is sterker dan mezelf. Het is beschamend, maar het moet eruit.

Regenboog
Regenboog door Marina Noordegraaf
Sommige rechten voorbehouden

Omdat u me hoe dan ook (al dan niet terecht) zult beschuldigen van partijdigheid: ja, ik heb bij de gemeenteraadsverkiezingen N-VA gestemd. Niet omdat ik achter alle standpunten van de partij sta, niet omdat ik een zogenaamd militant ben, en nee, niet omdat ik een rabiaat fascist ben. Wél heb ik het gehad met heilige huisjes en zie ik al sinds mijn eerste politieke inzichten heil in een onafhankelijke republiek Vlaanderen.

Nu, eerst en vooral: dat woord ‘obediëntie’, ik loop daar niet warm voor. Ergens had ik gehoopt dat De Wever het zou nuanceren, of ronduit zou toegeven dat het een erg ongelukkige term was voor hetgeen hij eigenlijk poogde uit te drukken. Het heeft het debat immers weinig goeds gedaan.

Ik geloof dus niet dat het zijn bedoeling was om de aandacht te trekken met een controversiële uitspraak. Laten we wel wezen: om media-aandacht te krijgen, hoeft de Antwerpse burgemeester en N-VA-voorzitter allang geen potten meer te breken.

Waar draait het dan wel om? Goede vraag, want intussen weten we dat De Wever alleen maar (louter hypothetische) voorbeelden gaf van een beleid dat onder Patrick Janssens werd uitgestippeld en nu eenvoudigweg wordt voortgezet. Een beleid dat ik onderschrijf: neutraliteit achter het loket.

Tenminste, ik onderschrijf het nastreven van neutraliteit. Zonder filosofisch te worden over hoe neutraliteit al dan niet een utopie is, kan men volgens mij weinig inbrengen tegen een ambtenaar die achter het loket poogt om zo weinig mogelijk zijn voorkeuren door te drukken – zij het qua politiek, religie, geaardheid, dieet of sportvereniging.

Als ik als burger aan het loket sta, en in dialoog ga met een van de gezichten van mijn stad, dan heb ik geen behoefte aan dergelijke informatie. Meer nog, ik hoor er niet door beïnvloed te worden. Ja, ik ben homo, maar ik zit niet te wachten op Daffyd Thomas achter het loket. Op dezelfde manier wil een motorrijder vast ook niet zomaar te woord gestaan worden door een Hells Angel. Laat staan dat beide ambtenaren van zitje zouden wisselen.

Een T-shirt met daarop een regenboog, tot nader order een belangrijk symbool in de holebigemeenschap, draagt een duidelijke boodschap uit. De drager ervan is een pleitbezorger van (meer) rechten voor holebi’s. Hij of zij draagt de zaak een warm hart toe, is misschien een prominent lid van de een of andere vereniging en stond mogelijk laatst nog snedige slagzinnen te schreeuwen. Dat mag. Die mensen moeten er zijn en het debat dient nog steeds gevoerd. Maar als die obediëntie – pardon my French – de burger al interesseert, dan is het loket niet de plaats om erover te keuvelen, of om een heus debat te voeren.

Is dat onderdrukken van identiteit? Misschien wel. In een openbare functie mag dat. Het vermijdt willekeur, zowel onder ambtenaren die al dan niet hun voorkeur willen laten blijken, als onder burgers die met een zekere vooringenomenheid aan het loket staan.

Moet de ambtenaar in kwestie altijd en overal een grijze muis zijn? Natuurlijk niet. Mits hij of zij binnen het kader van de wet blijft, mag de man of vrouw in kwestie een doldwaze geloofsbelijdenis praktiseren, op de barricade staan voor pakweg holebi-, vrouwen- of migrantenrechten, en supporteren voor voetbalverenigingen die me helemaal koud laten. En als in een andere context blijkt dat ik er affiniteit mee heb, dan wil ik de persoon gerust nader leren kennen. Maar niet terwijl hij of zij achter het loket zit.

De massahysterie die de uitspraak van Bart De Wever heeft teweeggebracht, ontgaat me dus volkomen.

Uiteraard heeft De Standaard niet zomaar dat ene zinnetje op de voorpagina geplaatst. Uiteraard hebben de gezichten van de centrumpartijen de kans aangegrepen om te insinueren dat De Wever en N-VA holebionvriendelijk en bekrompen zijn. Uiteraard kan men er niet omheen.

Echter, wie heeft ook maar de minste blijk gegeven van 1984-scenario’s? Hoe komt men erbij om de lijn door te trekken van het loket naar de dorpsstraat, en zelfs van de dorpsstraat naar de huiselijke sfeer? Wie heeft het anno 2013 aangedurfd om als stem van de grootste partij van Vlaanderen, met een loonlijst en electoraat waar holebi’s een aanzienlijk deel van uitmaken, te impliceren dat de partij de vrijheden van andersgeaarden wil beknotten? Volgens mij niemand.

Holiday Shopping Guide 2012

As you may remember, last year, I did a rundown of five albums that would rightly sit under any Christmas tree. Well, the end of the year—and the world, apparently—is near, so let’s give that concept another go.

5. Chromatics – Kill for Love

There’s no denying one’s roots, so straightaway, here’s some absolute killer electronic music. At number five, we have Portland-based synthpop formation Chromatics’ album Kill for Love.

Album cover

My first encounter with this band was through Tick of the Clock, one of the more memorable pieces on the soundtrack to the motion picture Drive. Their third album Kill for Love takes a slightly more organic and vocal approach, capturing you in an atmosphere which is perhaps best compared to a pleasant moonlit drizzle. Extended downtempo interludes contribute to the somewhat lukewarm, yet at the same time tender welcome, which is guaranteed to envelop you right from those precious first few notes.

Must-hear track: These Streets Will Never Look the Same

4. Django Django – Django Django

I’ll be honest. A previously unknown band called Django Django releasing an eponymous album isn’t something I would’ve labeled as a recipe for success a year ago. But I would’ve been so wrong.

Album cover

This quirky British quartet has managed to put out an album that has a rare constant sense of maturity to it—a sort of completeness you might only find in musicians that have been around for decades. And that’s no small feat when ultimately, your band could rightfully be described as a modern-day version of the Beach Boys. Personally, I can’t wait for a worthy successor to top-notch tracks such as Hail Bop, Love’s Dart, and, of course, the whimsical Default.

Must-hear track: Storm

3. Δ – An Awesome Wave

Capital delta, indeed. Actually, you’re supposed to call these guys from Leeds Alt-J. Despite the horrific name, the unique blend of styles that is the Mercury Prize-awarded An Awesome Wave also earns it a third place here.

Album cover

An Awesome Wave is laced with intimacy—intimacy which steadily progresses from an ever-present undercurrent into a culmination of ever so recognizable emotions. The warmth to Alt-J’s delicately polished arrangements and lyrics is perhaps best experienced when deprived of all other senses. Do yourself a favor and give this one an intense listen—or two—with your eyes closed. I guarantee it will be profound.

Must-hear track: Taro

2. Grimes – Visions

Looking beyond all the hype that Claire Boucher’s solo project has been subjected to, you still have to admit that this Canadian’s solo artist’s debut Visions is among the most impressive releases of this past year. Consequently, I think this number two spot is well-deserved.

Album cover

If humankind ever needed a soundtrack to the digital age, Visions would probably be on the shortlist. Boucher’s slightly desolate falsetto is a perfect match for the often breathtaking synth sequences on this album, which are in turn augmented by minutiously compressed percussion. There’s a certain ambience to Visions which, honestly, I can’t fully grasp or describe, and perhaps that’s precisely the reason why the album has nested in many an eardrum over the past couple of months.

Must-hear track: Oblivion

1. Hot Chip – In Our Heads

Do I need to defend myself for putting Hot Chip right at the top of my list for two consecutive years? You know what? I really don’t. Whether or not you consider the fact that I am unquestionably a die-hard fan of these Londoners, In Our Heads is an absolute gem.

Album cover

Last year, I wrote “Hot Chip are here to stay,” and frankly, the band couldn’t have delivered on that statement in a better way. Their fifth album manages to add secret sauce to a recipe that they’d already been perfecting for years. It soars to a climactic splendor that is so distinctive that by now, it’s safe to say that Hot Chip have established their own unique genre, which is bound to influence the music scene for years to come. If you only listen to one album before the year is over, let it be this one.

Must-hear track: Let Me Be Him

Bonus: Single Top Five

Obviously, there’s a host of albums that didn’t make the cut for the above list. Many of those feature some absolutely lovely tracks, but perhaps fail to maintain that quality throughout. For that reason, here are five such tracks, which left a lasting impression this year.

5. Crystal Castles – Violent Youth

As far as I’m concerned, the third Crystal Castles album was one too many. But it has its moments, isolated as they may be, and this is one of them.

4. Trust – Sulk

I’m not a huge fan of synthpop duo Trust’s dark vocals, but if you give their debut album TRST a listen, I think you’ll certainly agree that these guys know how to work a synthesizer.

3. Daphni – Yes, I Know

Caribou was in my top five last year, but Jiaolong, this year’s release under the Daphni moniker, is less to my taste. However, it’s got a distinctive sound that merits your attention.

2. The 2 Bears – Work

With Be Strong, Joe Goddard—yes, of Hot Chip fame—and Raf Rundell deliver some lovely house tunes, of which Work is certainly the most catchy one. Sometimes, repetition just works.

1. The xx – Angels

It seems like The xx’s second album Coexist has been criticized left, right and center, and I still can’t quite figure out why. Frankly, I had a hard time picking just the one track for this list.

What does your top five look like? Leave a comment!

Grootbanken zijn voor losers

Wie nu een rekening opent bij Keytrade Bank en daarbij de promotiecode MM2517847323 vermeldt, krijgt zomaar eventjes 30 euro startkapitaal op zijn gratis rekening gestort. Addertjes onder het gras? Geen.

Keytrade Bank
Keytrade Bank

Voor wie het nog niet wist: Keytrade-klanten genieten gratis van:

  • een zichtrekening met 1,00% interest,
  • een betaalkaart met Proton en Maestro,
  • een premie van 5 cent per transactie,
  • een spaarrekening met 1,30% basisrente en
  • een beursrekening met competitieve tarieven.

Dit alles wordt nog steeds aangeboden via een prima uitgewerkte en beveiligde webinterface. Ikzelf ben al jaren tevreden Keytrade-klant en ben ervan overtuigd dat uw ervaring minstens even positief zal zijn. Aarzel dus niet en word gratis klant! Graag gedaan!

Noot: Deze actie liep tot en met 16/12/2012.

Continuity

Disorientation
Continuity
Retributions
Simple Linear Regression with JFreeChart
Dan Moore, Nicolas Machado, Sascha, Tim, Sascha, Tim, Sascha
Bizar Hairdressing & Beyond
Ramona, jul, Hanne, Hanne, Ruxi, Wim, Tim, Sarina, Lies, Lynn, erwin, Ano, Frederick, Jacqueline, Wazaaa, Tim, Rebecca, Charlie
Open brief aan Belgacom Proximus
Tim, pvc, ben, Tim, Simon Allais, Tim, Hans Similon, Simon Allais, Lander Foquet, Shane Vandewalle
Proximus, Universiteit Gent, Kafka: schrappen wat niet past
WouterH, Tim, Bart Coppens, Tim, Steven, Tim, Femke
Redeprognostication
Cédric Verstraeten, Tim, Joyce, Menti
Colophonics