It’s fun to stay at the ACOD
Ik zou iets kunnen schrijven over die androgyne zanger van Tokio Hotel, maar eigenlijk laat dat me allemaal koud. Over naar de orde van de dag.
Die treinstaking sociale actie bij het spoor van afgelopen vrijdag, daar valt toch geen touw aan vast te knopen? Als ik het goed begrijp, was dit de gang van zaken:
Oranje-blauw ijvert voor een minimale dienstverlening bij stakingen.
Men reikt de hand uit naar de social(istisch)e partners, teneinde tot een consensus te kunnen komen.
De ACOD roept “Kust ze!” en legt het treinverkeer lam.
Allez, allez. En dat allemaal om de mensen te laten voelen hoe een minimale dienstverlening in zijn werk zou gaan? Heet het niet net een minimale dienstverlening om het onderscheid te maken met een doordeweekse dag? Ik kan best begrijpen dat er wat treinen afgeschaft worden of te laat komen, maar zorg dan tenminste dat er tijdens de spits überhaupt nog treinen rijden; zo kan de werkende bevolking zich tenminste nog verplaatsen. Er is tenslotte nog een verschil tussen op een arbitrair uur het werk neerleggen, en het treinaanbod georganiseerd reduceren.
- Wachten op Godot (bron)
Belangrijker nog: er staat nog niet eens iets op papier en de sossen slaan al aan het staken. Beetje voorbarig, niet? Het ligt er vingerdik op: u heeft het niet begrepen op oranje-blauw en u wil uw frustratie op de kiezer uitwerken. En als klap op de vuurpijl komt Bruno Tobback nog eens in De zevende dag klagen over de afwezigheid van sp.a-Spirit bij de regeringsvorming. Ronduit belachelijk.
En zo stond de treinreiziger weer eens letterlijk en figuurlijk in de kou. Één ding is zeker: ik ben blij dat ik ’s vrijdags geen lessen heb.