pwnt.be

U heeft het misschien gemerkt: de laatste tijd ligt op dit blog de nadruk stevig op zaken met informatieve waarde. Vandaag breek ik dan ook met alle stereotypen en vertel ik u het relaas van een busrit afgelopen vrijdag. Ik plaats er een foto van een Antwerpse bus bij, want de Gentse waren op.

Een bus van De Lijn

Ik bevond mij namelijk te Gent op buslijn 17 omstreeks de klok van vieren. Bij het opstappen viel mijn blik ogenblikkelijk op een groot harig zoogdier achteraan de bus, ter grootte van een klein rund, doch het betrof een hond. Nu, ik ben in het verleden ei zo na aangevallen door zo’n rotbeest; echt happig was ik er dus niet op. Komt daar nog bij dat de eigenares, er vlak naast gezeten, het blijkbaar overbodig vond om het dier aan de leiband te houden en zo de hele achterkant van de bus versperde. Er bestaan daar, zoals u weet, wetten tegen, maar u kent mij: gematigd als ik ben, zie ik het met lede ogen aan.

Luttele momenten later echter stapte een horde krijsende tienermeisjes op — vermoedelijk van Turkse origine, doch dat vermeld ik enkel om een beeld te scheppen en is verder niet van belang. Uiteraard vonden die het nodig om de volumeknop nog een paar streepjes hoger te draaien bij het aanschouwen van het beest. Op dat moment bevonden ze zich bovendien vlak naast mij. U bent stikjaloers, ik merk het. Vervolgens “vroegen” ze elk om beurt aan de eigenares, die vanzelfsprekend nog geen woord had gezegd en hoegenaamd geen aanstalten maakte om een leiband boven te halen, of het dier zou bijten. Nu, ik ben geen expert op dat vlak, maar ik ben vrij zeker dat elke hond kan bijten en dat geen enkele eigenaar zal toegeven dat zijn hond bijt. In de categorie ‘domme vragen’ hadden die geiten dus alvast de hoofdvogel afgeschoten. Vervolgens gingen ze er nog gezellig bij zitten. De leibanden verachtende juffrouw sloeg er amper acht op.

Helaas voor haar, hield niet iedere buspassagier het bij een verachtende blik. Wat verderop bevond zich een rubensiaanse dame van rond de vijftig, uitgedost in tweedehandsmode van Zeeman, die gedurende minstens tien minuten de vraag “Van wie is die hond? Is dat uw hond?” schreeuwgewijs itereerde in Standaardnederlands met een vleugje plat Gents. Uiteindelijk trad ze meer in detail en maande de juffrouw aan haar hond alsnog aan de leiband te leggen, vermits het een openbare plaats betrof. Verdere argumentering, inzonderheid aangaande de mogelijkheid dat iemand op zijn poot zou “terten”, bracht echter weinig zoden aan de dijk. Bijgevolg dreigde ze naar de chauffeur te stappen met haar grieven, doch blaffende honden leken vooralsnog helaas niet te bijten. Overigens, de trouwe viervoeter van de juffrouw blafte daarentegen niet.

Intussen hadden de tienermeisjes uiteraard ook een uitgesproken opinie te ventileren aangaande het hele gebeuren. Het begon met “Niet op letten” en escaleerde gestaag tot “Zwijg, gij dik wijf” jegens de dame. Dat laatste was opmerkelijk, gezien het afkomstig was van het meest corpulente lid van de groep. Was zwaarlijvigheid overigens geen teken van welstand in bepaalde landen? Verduiveld, nu blijkt het toch nog van belang.

Nog eens tien minuten later — of zo lang leek het althans — stapte ze dan toch naar de chauffeur. Kort daarop verzocht deze de juffrouw eveneens de leiband aan te brengen, dit keer zowaar met succes. Het had iets surrealistisch, als ware het een peutertuin. Nu ja, eind goed, al goed — met uitzondering van de daarop volgende boze blikken en binnensmondse verwensingen.

Vanzelfsprekend is het meest jammerlijke aan heel dit relaas het feit dat ik dezelfde mening was toebedeeld als de corpulente dame. Meer nog, ik had graag mijn steentje willen bijdragen opdat mejuffer zou leren dat men op openbare plaatsen inderdaad geacht wordt dieren aan de leiband te houden — niet zozeer omwille van de letter van de wet, maar uit respect. Datzelfde respect moest ik echter ontberen jegens de dame die het poogde af te dwingen. Ironisch? Laat ons zeggen dat respect afdwingen makkelijker gaat wanneer de persoon in kwestie niet uit de reeks F.C. De Kampioenen komt gewandeld — of in dit geval “gewaggeld”.