pwnt.be

Zat ik me daar maandagnamiddag op tram 1 richting Korenmarkt — om een ex aan het rijtje toe te voegen, maar dat interesseert u niet — en kwam er me daar toch een enerverend kind naast me zitten. Godverdomme, zeg. Dat was nu echt wel het laatste wat ik nodig had.

Nu is het de juiste, maar in de andere richting

Nu, de tram leunde tegen zijn maximale capaciteit aan, zodat de moeder van het rotkind moest blijven rechtstaan bij haar kinderwagen. U kent het type wel: de kans op twee duivelskinderen na elkaar is miniem, dus ze denken dat ze mogen kweken als konijnen. En konijnen kweken volgens de rij van Fibonacci; ik zeg het er maar bij, zodat u nog iets opsteekt vandaag.

Aangezien mams zich dus toch op een kleine meter van haar bevond, vond de hellraiser het hoognodig om álles wat bij haar opkwam te schreeuwen. Zo “vroeg” ze eveneens om haar flesje Fanta en u raadt het al: luttele seconden later werd er gemorst; gelukkig niet op mijn persoon, want geloof me vrij, het was haar beste dag niet geweest. En uiteraard moest ze dan nog tot vier maal toe kelen, zodat moederlief zeker op de hoogte zou zijn.

Maar toen werd het pas écht enerverend. In de geest van het seizoen en vermoedelijk gedreven door een amalgaam van verveling en aandachtsziekte, begon ze luidkeels Sinterklaasliederen ten berde te brengen. Hoe zou u zelf zijn? Ik hoef zeker ook niet te vermelden dat er van een zangstem geen sprake was.

Hij bestaat trouwens niet echt, dus kap er onderhand maar mee

Groot was echter mijn verbazing toen er zich, tussen al die zenuwslopende wantoestanden door, zowaar een matig amusante situatie ontwikkelde. Uit het niets doemde pal naast de irritante peuter plotsklaps een zwarte medemens op van hooguit een paar jaar ouder. Nu, op zich is dat natuurlijk niet grappig; met zwarten wordt niet gelachen. Maar! Uitgerekend op dat moment schakelde onze persoonlijke Silvy Melody over op de klassieker “Zwarte Piet, wiedewiedewiet, ik hoor je wel maar ik zie je niet”. En het negertje — geef toe, ik kon het moeilijk laten —, dat bleef gezellig staan, de hele tijd oogcontact aanhoudend.

Geen twijfel mogelijk: u had erbij moeten zijn.