pwnt.be

To hell with waiting. I ordered an 8 GB Lplayer at MP3Shop.be on Friday evening and it arrived on Saturday—yes, really. Hence, it’s time for the only review you’ll ever want to read.

First, in the spirit of awesome gizmo bloggage, here’s a grainy picture I took with my cell phone:

My iriver Lplayer

Now then. First impressions: fucking awesome. The packaging is sexy, to say the least, very worthy of the device itself. Head on over to Anything But iPod for some excellent pictures.

So, to state the obvious: this thing is tiny. Seriously. You could swallow it. In addition, it’s featherlight, but solid as hell at the same time.

One downside I immediately noticed: the high-gloss plastic is a fingerprint magnet. I guess that’s a necessary evil. Other than that, the buttons feel pretty sturdy and the d*click navigation is more intuitive than I expected.

I connected the bundled earbuds and played some music. They gave me a reasonably full sound, but obviously, I quickly switched to my Sennheiser eH 250 closed headphones. Some complaints I’d read about the audio quality had me a little worried, but, as far as I can tell, there’s nothing wrong with it. Also, you can turn the volume up pretty high.

Software-wise, the UI is very slick, and reasonably responsive. The main menu immediately catches one’s eye. In terms of organization, however, I must admit the music section is dreadful, for two main reasons:

1. Stuff is displayed in the order in which it was added to the file system, rather than alphabetically. What’s the deal with that? I expect my album list to be sorted.

2. Initially, you get a choice between artists, albums and genres. So far so good, right? Ah, but once you select one of those options, they just give you matching songs, rather than, say, a list of albums by a particular artist. Horrible.

Knowing iriver, I’m sure both of these issues will be resolved in a firmware update. Still, especially the sorting thing is pretty odd.

The FM tuner works as expected and gets decent reception. I let it scan the frequency range, it automatically set up presets and I could listen to Studio Brussel without any noise. No surprises there, but still, it’s not like the iPod can do it.

I can’t see myself using any features other than music playback and FM radio. Nevertheless, when I copied an Xvid video file to the player and tried to open it, it said it was incompatible. Of course, the manual does recommend using the bundled software for transferring video clips, so I assume the resolution was too high or something.

In terms of format support, I have one more gripe. As you can see in the picture above, the Lplayer puts album art next to the currently playing song. Like the iPod, however, it requires that the album art be embedded into the song’s tags. I detest this. My album covers are separate JPEG images in the album folder, and I expect the player to locate those. If nothing else, it really doesn’t make sense to embed the same image in every single track of an album.

But all in all, the Lplayer is definitely worth the €111 investment—or less if you think 8 GB is too much and/or dislike the color black. When iriver rolls out new firmware, this thing will become an absolute must-have.

Noot: Dit is mijn derde en voorlopig laatste crosspost.

Net zoals de Gentse Feesten, is het elektronische-muziekgebeuren 10 Days Off alweer ver voorbij halfweg.

Na een matige opening night en als tegengewicht een spetterende vijfde dag, bood dag nummer 7 naast o.a. Tiefschwarz in de Vooruit-concertzaal, een meer dan waardig alternatief in de mystieke setting van de balzaal. Die laatste was dan ook mijn toevluchtsoord en bijgevolg het decor voor deze recensie.

I Put A Record On door pokpok313
Sommige rechten voorbehouden

Ik was net op tijd om The Field van wal te horen steken. Deze hippe Zweed kent u misschien van het knappe ‘Over the Ice’, dat een mooie afsluiter vormde voor de gig van de man en zijn tweekoppige begeleiding. Persoonlijk vond ik het optreden verder niet om over naar huis te schrijven.

Er werd geopend met een matig stukje ambient, dat overging in bonkende acid en zo nu en dan een knipoog naar de nakende finale. Verder was het allemaal vrij repetitief en zorgde de akoestiek bij momenten voor aritmische percussie — ik hoop tenminste dat dat de reden was. Misschien was het voor de ingewijden meer de moeite waard; hier en daar leek een toeschouwer er toch pap van te lusten.

Maar goed, ik was dan ook vooral aangerukt voor wat volgen zou. De latino-minimal van Gui Boratto schiep een uniek sfeertje, prima geschikt voor de omkadering, en werd — niet geheel onverwacht — buitengewoon enthousiast onthaald. Wat een optreden van een uurtje moest worden, liep behoorlijk uit; uiteraard tekende niemand bezwaar aan. Ik vermoed dat er de komende dagen weer enkele exemplaren van het album ‘Chromophobia’ over de toonbank zullen gaan, en da’s hoegenaamd niet onterecht.

Niettemin werd het stilaan tijd voor wat Duitse invloeden, en niet de minste: de sympathieke Dominik Eulberg bemande de draaitafels en ging flink tekeer. Van zwoele minimal tot loeiharde techno, allemaal doorspekt met indrukwekkende effectjes: Eulberg brengt leven in de brouwerij.

Steeds aangenaam is het wanneer de olijkerd uit Nordrhein-Westfalen, tijdens één van zijn mooie breaks, aanstalten maakt tot zweven — hij houdt van vogels, weet u. Een dj die zo opgaat in zijn muziek, dat zien we hier graag. Overigens kan ik u niet vertellen waarom de man te gepasten tijde champagne nuttigde uit de ijsemmer die strategisch naast het mengpaneel was geplaatst; ik nodig u uit dit nader toe te lichten.

Klokslag zes uur gingen de lichten aan en breide Dominik er jammer genoeg een eind aan. Dankzij zijn voorganger had hij hoegenaamd niet de voorziene twee uur gevuld, maar zo gaat dat nu eenmaal. Na een korte maar aangename luisterbeurt bij Compuphonic in de concertzaal, besloot ik ook maar de pijp aan Maarten te geven. De vermoeidheid begon immers zijn tol te eisen.

Tot slot slecht nieuws voor de fans: dit was vermoedelijk mijn laatste recensie van deze editie van 10 Days Off. Trekt u nog naar het festival, wees dan niet verlegen en kruip in de pen! Uw schrijven zal uiteraard nooit mijn gepatenteerde perfectie bereiken, maar ik beloof u dat ik het alsnog lees — en velen met mij. Voelt u zich niet aangesproken, dan wens ik u niettemin nog veel Feestenpret toe. Tot een volgende!

Noot: Het nieuwe is er nu af, maar toch is dit alweer een crosspost.

Daar waar dag 1 van 10 Days Off eerder als off-day te bestempelen viel, werd dag 5 een absolute voltreffer. Een afgeladen Vooruit werd getrakteerd op een M_nus-labelnight, aangevuld met de betere minimal van onze oosterburen.

Retro red door preciouskhyatt
Sommige rechten voorbehouden

Bij mijn aankomst was Heartthrob al volop bezig een volle concertzaal in lichterlaaie te zetten met zijn live gig. De muzikale microcultuur zou een hoogdag beleven, zoveel was duidelijk. En jawel, Richie Hawtin, the man himself, werd op zijn zachtst gezegd enthousiast onthaald. Terecht, want in vergelijking met afgelopen jaar — de fans herinneren zich vast mijn review — tastte Hawtin veel dieper in de buidel en bracht hij het betere minimale werk.

Persoonlijk vond ik zijn set echter nog steeds aan de harde kant — ik ben onmogelijk, weet u wel —, wat me ertoe bracht om te verkassen naar Pan-Pot. Klaarblijkelijk een fijne vondst van mezelf, want in de balzaal weerklonk een ronduit adembenemende set. Ik was reeds vertrouwd met het werk van de twee heren, maar het live-gebeuren voegde er niet één, maar een handvol dimensies aan toe. Was dit Eurosong, dan kregen ze van de Republiek Vlaanderen twaalf punten.

Veel te vroeg echter moest het dynamische duo de fakkel doorgeven aan Anja Schneider. Helaas voldeed deze Duitse deerne, zoals het overgrote deel van haar sekse, niet aan mijn strenge kwaliteitseisen. De platenkeuze was lovenswaardig, maar het mixen al bij al gekunsteld. Na het sublieme album ‘Beyond the Valley’ kan ik dat gerust door de vingers zien, doch het leek me beter om me te beperken tot haar studiowerk en de grand finale van Richie Hawtin te gaan meepikken.

Nu, afsluiten met ‘Yeke Yeke’, dat noem ik pas eindigen in mineur. Maar goed, de labelbaas maakte vervolgens plaats voor zijn discipel Magda. Mijn stelling van zo-even over het andere geslacht, die is net zoals vorig jaar niet van toepassing op de Poolse minimalpaus(in). Wat een juweeltje van een set spinde zij alweer aan elkaar: mooie breaks, knappe effecten en een schijnbaar eindeloze groove om u tegen te zeggen. Niettemin, als ik een prijs moest uitreiken voor de beste set van de avond, dan ging die alsnog naar Pan-Pot — maar prijzen uitreiken, dat laat ik over aan mensen met een lange arm.

Deze culminatie van minimal trachten te overtreffen, da’s vechten tegen de bierkaai. Maar noteert u alsnog in uw agenda: day off nummer 7, nu vrijdag. Doe het echter niet voor de headliner Tiefschwarz, maar voor de onnavolgbare Dominik Eulberg en een vast heerlijke Gui Boratto live. Zaterdag leest u hier reeds mijn review, zoals gebruikelijk op het scherpst van de snee. Tot dan!

Noot: Dit is een crosspost. Het is een keer iets anders.

Samen met de Gentse Feesten, werd gisteren in Kunstencentrum Vooruit het 10-daagse muziekfestival 10 Days Off ingezet. Uw reporter was ter plaatse en moest met lede ogen vaststellen dat de hoogmis van de elektronische muziek al betere opening nights had gekend.

Het publiek kampt misschien met hartzeer door het nakende Schisma des Staats, of spendeert liever zijn laatste duiten aan voedingswaren. Hoe het ook zij, de opkomst voor day off 1 was anno 2008 lauw te noemen. Lag het aan het aanbod? Misschien — al kan men met gevestigde waarden als James Holden en Misstress Barbara op het programma toch niet meteen spreken van een pensenkermis.

Het logo (ja, nog eens)

Toch kwam het gebeuren wat gezapig op gang. Salvatore en Micanik, respectievelijk in concert- en balzaal, vond ik persoonlijk écht maar niets. Dat bood de gelegenheid om meteen de Young Talent Bar nader te onderzoeken. Meteen viel op dat men om onverklaarbare reden de dj had verplaatst van het podium naar een geïmproviseerde booth pal voor de trap. Maar goed, de heren van E-Squad — vréselijke naam wel — brachten in elk geval leven in de brouwerij. Het duo werd opgevolgd door Andre Lanine, die live enkele zeer fijne minimalgrooves wist te produceren. Al mocht het allemaal wat gestructureerder, deze koele kikker weet van wanten.

Stilaan brak het moment aan om naar de balzaal te trekken voor de live gig van The Emperor Machine. Het eenmansproject, voor de gelegenheid voorzien van twee extra paar handen, bracht live een greep uit zijn betere werk. De gepatenteerde vintage synthesizers en elektrische gitaren schalden door de luidsprekers en het publiek, helaas nog steeds in bescheiden getale, zag en hoorde dat het goed was. Na een dik halfuur hielden de heren er helaas al mee op — dat hoort immers zo.

Tijd voor de headliner dan: James Holden, voorvechter van al wat hip is. Drie uur lang deed de man zijn eclectische ding: van warme, minutenlang uitgevallen breaks tot het betere kabaal, Holden weet het allemaal vakkundig aan elkaar te lijmen. Collega-dj’s die met dergelijke variatie in hun platenkeuze toch een coherent geheel weten te bekomen, kan men op één hand tellen.

Holden gaf vervolgens de fakkel door aan Misstress Barbara. Al klonk het zwoele gebonk zeker niet onaardig, na een halfuurtje besloot ik er de brui aan te geven. De sfeer was zoek en de benen moe.

Overigens ben ik, ondanks de matige opkomst, zelden tevoren zo vaak aangesproken met een verzoek naar verdovende middelen. Misschien is dat ook een indicatie van het ontbreken van sfeer. Desondanks zou ik onze pillenminnende vrienden willen aanraden zich beter te organiseren, gezien er gewoontegetrouw pal onder mijn neus werd gedeald — er zijn nog zekerheden in het leven.

Het is dus al bij al hopen op beterschap voor de komende 9 dagen. Persoonlijk kijk ik alvast uit naar dinsdag, wanneer M_nus zijn intrede maakt. Als de opkomst zelfs dán gering uitvalt, wordt het vast een financiële kater voor de organisatie.

People sure are doing some amazing shit with MooTools. I came across MooWheel today and immediately wanted to play around with it.

A small version of my tag wheel

Through some quick SQL magic, I was able to link together tags that have been used on the same blog post. The result for the top 20 tags is shown in the image above. I love this sort of visualization gizmo.

Moreover, the actual tag wheel is interactive. Also, it has even more tags. The bad news is that it doesn’t work on Internet Explorer or Safari (oops). The former should be taken care of by ExplorerCanvas, but all I get is a cryptic error message. As for the latter, I have no idea how to extract useful debugging information from Apple’s Error Console, which reads

INVALID_CHARACTER_ERR: DOM Exception 5

I can’t seem to double-click or—God forbid—right-click that message to obtain any details, but it doesn’t bother me that much, personally.

Update: It’s also working in IE now. It turns that MooWheel adds "px" to both its <canvas> elements’ width and height attributes, which makes ExplorerCanvas go haywire. Easy to fix, all in all.