Mon dada, c’est pas vraiment toi
In onze nieuwe reeks “Ik ben onlangs op restaurant geweest en ik zal het eens even hebben over wat ik van het eten en aanverwanten vond” (de titel is onder voorbehoud) doen we vandaag Mondada aan. Deze compacte, eigentijdse eetgelegenheid opende vorig jaar zijn deuren in Shoppingcenter Gent Zuid.
- Mondada des avonds
Meteen viel op dat er veel zorg is besteed aan de inrichting. Trendy zijn is voor een horecazaak gevestigd in het shoppingcenter geen evidentie, maar Mondada komt ermee weg. Niettemin vallen de krappe afmetingen van het etablissement niet te negeren en ondanks de diverse pogingen tot verduistering was ik me er wel degelijk van bewust dat ik “maar” in het shoppingcenter dineerde. Bovendien hoefde de open keuken voor mij niet, vooral gezien de honderden aroma’s die eruit opstegen.
Maar goed, we kwamen om te eten. Mondada biedt een uitgebreide kaart voor elk uur van de dag. De flagrante taalfouten met de mantel der liefde bedekkend, opteerde ik uiteindelijk voor de Pasta Mondada: groene pesto en blue fin tonijn in een jasje van sesam en grijze garnalen. Zelf zou ik het gerecht eerder beschrijven als halfgare tonijn met vijf garnalen op een bedje van tagliatelle verde en rijkelijk bestrooid met basilicum, maar dat zou moeilijker verkocht te krijgen zijn. Als klap op de vuurpijl wordt het allemaal geserveerd in een diep bord dat ik eerder als fruitschaal zou inzetten — best mooi, maar betrekkelijk onpraktisch.
Niettemin waren alle ingrediënten dagvers en heb ik voor 18 euro (16 voor de pasta, 2 voor de cola) beslist al slechter gegeten. Of ze me er nog terugzien, weet ik nog niet. Bij een volgend bezoek zou ik in elk geval een ander gerecht kiezen.
