pwnt.be

Bij TV Vlaanderen maakt u nog tot middernacht kans op 1 jaar gratis digitale televisie, inclusief schotelset en… een avondje TV kijken met Eddy Wally. Onder het motto “Get Afschakelready met Eddy” wil de bescheiden DVB-S-aanbieder op ludieke wijze zijn diensten aan de man brengen.

De mensen van TV Vlaanderen willen duidelijk laten zien dat ze helemaal mee zijn met de hedendaagse technologie. De schiftingsvraag luidt:

Hoeveel leden zal onze “Get Afschakelready met Eddy” groep op Facebook tellen op 31/12/2008?

Origineel concept, dat wel. Hét nadeel aan zo’n actie is echter dat men op Facebook steeds het actuele ledenaantal van groepen kan bekijken. Laten we dan ook een blik werpen op de groep, minder dan een halfuur voor afloop van de wedstrijd…

Get Afschakelready met Eddy

Zelfs met LVB als lid, is de actie dus niet bepaald een succes, al is het aantal deelnemers beslist van een andere grootteorde. Niettemin heb ik een donkerbruin vermoeden dat TV Vlaanderen het in de toekomst over een iets conservatievere boeg zal gooien.

Ik beschik nu een kleine week over Telenet Digital TV. Voor 8 euro per maand huur ik een HD Digicorder, die ik via HDMI aansluit op mijn Sony KDL-40W4000 LCD-televisie. Het werd godverdomme tijd.

My New Television Set door Brandon King
Sommige rechten voorbehouden

Wat volgt is een lijst met grieven hierbij, toepasselijk gepresenteerd als top 13. Voor het overgrote deel trap ik deuren in die Test-Aankoop en vele anderen al openzetten. Dergelijke wantoestanden kan men echter niet vaak genoeg aan de kaak stellen.

1. Encryptie. Telenet maakt dan wel gebruik van de DVB-C-standaard, maar op acht kanalen na is alles versleuteld. Dat men betaalzenders beveiligt is uiteraard te begrijpen, maar zelfs de VRT-zenders ontspringen de dans niet. Ik kan moeilijk geloven dat men dit daadwerkelijk doet uit auteursrechtelijke overwegingen, zoals men in Mechelen beweert.

2. Apparatuur. Precies door die encryptie is de klant verplicht weinig elegante Telenet-apparatuur te huren. Nochtans zou ik — en vele anderen met mij — perfect zonder kunnen, daar mijn televisietoestel over een DVB-C-tuner beschikt, die bovendien die acht free-to-air kanalen sneller op het scherm weet te toveren. Bij INDI kan het; waarom dan niet bij Telenet? Intussen betalen we vrolijk die maandelijkse 8 euro, terwijl de kost van digitale televisie eigenlijk al gedekt wordt door het kabelabonnement.

3. Afstandsbediening. Naast het feit dat ik voor digitale televisie naar een HDMI-kanaal moet zappen, krijg ik ook nog een extra afstandsbediening door de strot geramd. Het ding is bovendien loodzwaar en ziet er écht niet uit.

4. Integratie. Akkoord, het is aangenaam dat ik met de afstandsbediening ook mijn televisietoestel kan bedienen. Gebruiksgemak zit hem echter in de kleine dingen. Indien HDMI CEC werd ondersteund, zou het bijvoorbeeld mogelijk zijn televisietoestel en HD Digicorder met één toetsaanslag in en uit te schakelen, in tegenstelling tot minimum drie. En dan zwijg ik nog over mijn versterker.

5. Interface. Op zich zou ik me kunnen verzoenen met al dat gehannes indien het een meerwaarde bood. Helaas is de software die de HD Digicorder draait niet om over naar huis te schrijven: pijnlijk traag, doorspekt met bugs en tientallen menu’s te doorlopen voor de meest elementaire zaken.

6. Teletekst. Verouderd of niet, het teletekstsignaal is er en de informatie kan nuttig zijn. Waarom stuurt de HD Digicorder het dan niet door? Meer nog, in de afwezigheid van Digitext kan het teletekstsignaal perfect worden gedigitaliseerd; ook hier kan Telenet wat opsteken van INDI.

7. Ondertiteling. De doven in dit land voelen zich vast alweer benadeeld: zonder teletekstsignaal geen ouderwetse ondertiteling en de digitale variant is enkel beschikbaar bij het VTM Nieuws. Nochtans is er ook gestandaardiseerde digitale ondertiteling, waar o.a. de BBC gebruik van maakt, maar — u raadt het al — die wordt niet ondersteund.

8. TV-gids. Ook de TV-gids maakt gebruik van de DVB-C-standaard. Mijn televisietoestel kan deze dan ook gewoon inlezen, maar met zwart beeld ernaast is er niets aan. Bovendien is de interface van de HD Digicorder ook hier beduidend slomer.

9. Voorbijgestreefd. Met wat goede wil kan men de HD Digicorder zover krijgen dat hij een programma opneemt. Toch stel ik me vragen bij de mogelijkheden. Ettelijke jaren al worden videorecorders uitgerust met PDC. Waarom moet ik dan bij digitale televisie handmatig marges voorzien voor het geval programma’s uitlopen? Ridicuul is dat.

10. Opnames. Stel dat ik een opname onderweg wil bekijken op een draagbare mediaspeler, wat moet ik dan? Zelfs al schroef ik het toestel open, dan nog is de inhoud van de harde schijf versleuteld. En trouwens, wat als ik nu mijn eigen PVR wou gebruiken?

11. Ethernet. Ja, ik pleit schuldig: ik heb mijn HD Digicorder nog niet aangesloten op de modem. Tenminste, dat kan voorlopig enkel draadloos, en NAT is verboten. Moet dat onding daarom om de haverklap komen zeuren? Moet de interface daarom vastlopen? Moeten zenders daarom worden uitgeschakeld, smartcard of geen smartcard? En als die befaamde “interactiviteit” mij nu helemaal niet interesseert, Telenet?

12. Zendervolgorde. Men heeft een poging ondernomen om het zenderaanbod enigszins in te delen in categorieën, maar die is faliekant mislukt. Beter lijkt me om een interface te voorzien waarin die categorieën ook daadwerkelijk een naam krijgen en makkelijk te bereiken zijn, maar misschien is dat toekomstmuziek. Hetgeen dan weer totaal onzinnig is, is het feit dat ik de kanalen niet kan herschikken alvorens de modem aan te sluiten.

13. High definition. Ik weet niet wie de naam “één HD” heeft bedacht, maar dat impliceert wel dat er zo nu en dan eens wat echte HD-inhoud op mag verschijnen. Digitale televisie en high definition zijn tot nader order niet hetzelfde. En wat met VTM HD? Ik dacht dat Telenet en VMMa dikke vriendjes waren? Ik weet het, het is allemaal gepland. Intussen kijken we dan maar National Geographic HD.

Nu kunt u uiteraard tegenargumenten gaan formuleren, maar dat verandert niets aan het feit dat de gebruikerservaring bij Telenet Digital TV abominabel te noemen valt. Kijk, ik ga er mijn HD Digicorder niet om buitengooien, want de beeldkwaliteit is uiteraard pakken beter dan voorheen, maar ik had toch graag wat goede voornemens gezien van Telenets kant. ’Tis the season, after all.

Yesterday, I saw this house that had one of those frightful plastic santa figures climbing out the window. Only, it wasn’t climbing—it was hanging. Lynched. Without doubt, that’s the best use for those atrocities.

Dead Santa by 13254
Some rights reserved

Anyway, the holidays have inspired a song. A christmassy one. Yes, really. Expect warmth, bells and the like. Don’t worry, this doesn’t make me any less of a cynic. Or an atheist.

Obviously, the song is 100% free. It’s called Melchior. Let me know what you think. Or don’t. See if I care. Actually, go fuck yourselves.

While it certainly isn’t rocket science, running a daemon as a Windows service can be a hassle. The tools are there, and so is the documentation that accompanies them, but you often need to do some digging. That’s why I’m writing this quick recipe.

In my case, I’m installing the Jetrix TetriNET server as a Windows XP service—what can I say, it’s still fun. Obviously, you can use literally any daemon that you would ordinarily run from a command prompt.

1. Get the Windows Server 2003 Resource Kit Tools. For Vista users, I presume there’s a Windows Server 2008 package.

2. As per KB137890, fire up a command prompt and type:

   C:\ResKit\InstSrv.exe Jetrix C:\ResKit\SrvAny.exe

   Obviously, if you installed the Resource Kit Tools to a different location, you’ll need to update both paths. You may need to put quotes around strings that contain spaces.

3. Now for the part where we configure the new SrvAny service. Open the Windows Registry Editor and navigate to:

   HKLM\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\Jetrix

4. Under that key, create a new subkey called Parameters.

5. In the Parameters key, there are three important string-typed values you can define:

   • Application: the binary to invoke
   • AppParameters: the command line arguments for it
   • AppDirectory: the working directory

   Jetrix is actually an executable JAR file, so I’m using:

   • java.exe (relying on the global PATH environment variable)
   • -Djava.library.path=lib
-jar lib/jetrix-launcher-0.2.3.jar
   • C:\Jetrix

6. And that’s all there is to it. You can now start the service by typing:

   sc start Jetrix

7. To verify that the service is running, use Process Explorer or hit Jetrix’s Web interface.

Yep, this is exactly how I spend my lunch break. If you don’t like it, then you must be more interesting than I am.

Al koester ik dan niet de ambitie om een restaurantgids te beginnen, toch krijgt u vandaag alweer een episode voorgeschoteld in de u intussen welbekende reeks. Ik gebruik de titel niet, want hij is niet meer grappig.

Wine Glasses door El Destructo
Sommige rechten voorbehouden

Zoals voorheen aangekondigd, begeven we ons naar Fin du monde. Dit sobere maar tamelijk stijlvolle etablissementje bevindt zich in de Gentse Meersenierstraat, enigszins verscholen achter de Vrijdagmarkt.

Het reserveren verliep wat moeizaam. Op zich is het geen probleem als een tafeltje anderhalf uur later door een ander is gereserveerd, maar van een restaurateur verwacht ik diplomatischer bewoordingen dan “Om 8 uur ga ’k u moeten buitensteken.” Niettemin vormde het tijdsbestek geen bezwaar, daar we ons beperkten tot aperitief en hoofdgerecht.

Dat aperitiefje werd een karaf witte wijn. Zoals bij Zone 09 geponeerd, doen de groot uitgevallen glazen de niet onaardige huiswijn eer aan. Helaas dreef er een poederige substantie in de karaf. Was het stof, bezinksel of iets anders, ik weet het niet, maar het leek me te vermijden.

In elk geval werd het tijd om spijzen te kiezen. Persoonlijk vind ik het best charmant dat Fin du monde als menukaart enkel grote krijtborden aan de muur heeft hangen. Alleen mag de auteur zich een groter en leesbaarder handschrift aanmeten. Stuk voor stuk moesten de eetgasten opstaan om een keuze te maken uit een vijftal voorgerechten en even veel hoofdgerechten. Eerstgenoemde zijn, zoals wel vaker het geval is, echter ook in groter formaat te verkrijgen.

Uit die categorie koos ik voor gegrillde scampi met curry, appel, rijst en basilicum. Een weinig later kreeg ik een kleurrijk bord voorgeschoteld met daarop een wankele constructie van scampibrochettes. De curry had wat prominenter gemogen, zodat de appel tot zijn recht kon komen, maar de zeediertjes leken me in ieder geval dagvers en prima bereid.

Ook de penne met vier kazen, waar W. voor opteerde, viel geslaagd te noemen. Wel mocht deze wat meer doorsmaken en had hij best warmer gemogen. Qua porties vond ik het dan weer snor zitten.

Ik meen me te herinneren dat we afklokten op 41 euro. Best betaalbaar, maar toch niet genoeg om de schoonheidsfoutjes door de vingers te zien. Toch is Fin du monde een herkansing waard, al is het maar omdat men er regelmatig met de grove borstel door de kaart heen gaat.

Vandaag, zoals beloofd, een nieuw hoofdstuk in de reeks “Ik ben onlangs op restaurant geweest en ik zal het eens even hebben over wat ik van het eten en aanverwanten vond.” Meerbepaald hebben we het over De acht zaligheden, een eetgelegenheid in de Gentse Oudburg.

Naamloos door Shereen M
Sommige rechten voorbehouden

De acht zaligheden vormde het decor voor een dineetje met de collega’s. De bediening viel joviaal te noemen en de sfeer was meteen gemoedelijk, ook in een vooralsnog lege zaak — prima voor de gelegenheid.

Gezien de omvang van de groep, werden we aangespoord te opteren voor het menu van 30 euro. Daarover geen klachten hier. Ik begon met een lekkere cava. Mijn voorgerecht werd het slaatje met gemarineerde zalm en dilleroom; nogal veel woorden voor een tamelijk ordinair slaatje met gerookte zalm, maar slecht was het zeker niet.

Tijd voor het hoofdgerecht dan. Mijn voorkeur ging uit naar doradefilet met groentenbrunoise en Hollandse saus. Opnieuw geen haute cuisine, maar evenzeer smakelijk. Ook het neutrale witte tafelwijntje paste in het geheel. De porties waren misschien wat aan de kleine kant, maar dat compenseerden voor- en nagerecht. Overigens meldt collega Peter dat de côte à l’os ook aan te bevelen viel.

Opnieuw door ons aantal, was er weinig keuze qua dessert. Dat is enigszins jammer, want het nougatijs met coulis van passievruchten klonk zeer aanlokkelijk. Het dessertbord dat we kregen voorgeschoteld viel echter eveneens in de smaak, ook mijn variant zonder chocolade. “Je weet niet wat je mist,” grapte de ober nog met sappig Gents accent.

Er werd afgesloten met een drankje in “het loungegedeelte” — in de volksmond café De zoo. Al ben ik geen fan van de beperkte selectie cocktails, op de bovenverdieping is het aangenaam toeven met een Cuba Libre. De ervaring leert echter dat de mojito te mijden is.

Al bij al werd het dus een geslaagd avondje uit. De acht zaligheden scheert misschien geen hoge toppen, maar met een driegangenmenu van 30 euro krijgt men best waar voor zijn geld.

Hedenavond wordt er nog gedineerd bij Fin du monde. Een nieuwe recensie is dus alweer in de maak!

Vandaag: hoofdstuk 2 in onze reeks “Ik ben onlangs op restaurant geweest en ik zal het eens even hebben over wat ik van het eten en aanverwanten vond.” Ja, dat is nu de definitieve titel.

We bezoeken meerbepaald Il Cortile, een Italiaans restaurantje in de Gentse Kraanlei. Zowel Zone 09 als Gentblogt waren laaiend enthousiast over het etablissement, dus slecht kon het niet zijn. Niet dat ik mijn restaurant zelf “De koer” zou noemen, maar goed.

Il Cortile

Inderdaad, de pesce spada ofte zwaardvis was dagvers en perfect bereid. Vergezeld van een sausje van tomaten, olijven en kappertjes, en een flinke portie pasta, was de stevige plak vis zeker 18 euro waard. Ook de wijnkaart is aanlokkelijk, al opteerde ik ditmaal niet voor druivennat.

Ik kan echter alleen maar hopen dat het gemiddelde restaurant op Sicilië er iets frisser uitziet. Vooral de gevel van Il Cortile kan een opknapbeurt gebruiken, maar ook het interieur doet helaas wat aftands aan. Nu ja, het is allemaal wel verzorgd, maar anno 2008 kan dat pittoreske en bontgekleurde voor mij niet door de beugel. Ook zijn de tafeltjes ietwat krap, zeker met die fles wijn die ze er ongevraagd op deponeren.

Op de sfeer in het algemeen heb ik dan weer weinig aan te merken. In de bijna afgeladen eetgelegenheid was het perfect mogelijk een beschaafd gesprek te voeren. Ook de bediening was vlot — misschien wat kortaf, maar dat zal de Italiaanse stijl wel zijn.

Laat u zich dus beslist verleiden tot een bezoekje aan Il Cortile. Houdt u echter niet zo van mediterraans, dan kunt u hier over een weekje alweer terecht voor een recensie van De acht zaligheden.