La Saint Valentin fatale
Op Valentijntjesdag, vrienden, dan dient er naar aloude gewoonte romantisch getafeld. Zaterdagavond laatstleden trokken we dan ook naar Faim fatale, ongetwijfeld één van de elegantste eetgelegenheden in het Gentse. Door een week van tevoren te reserveren, konden we nog nét een plaatsje bemachtigen in dit uiterst sympathieke restaurant in de Zuidstationstraat, vlakbij wat men in de volksmond “de Zuid” noemt.
Na een hartelijke verwelkoming, zochten we een plekje voor twee uit, niet te dicht bij de open haard, die de verder neutrale ruimte in een subtiele warme gloed verhult. Ook het frisse, verfijnde bloemetje op tafel zorgde voor extra gezelligheid.
- De befaamde open haard
Als aperitief werd ons een wit wijntje aangeboden, vergezeld van enkele zeevruchtjes als versnapering. Het druivennat beviel uitstekend en zou dan ook blijven vloeien. Intussen liep de zaak zoals verwacht afgeladen vol, maar afgezien van enkele verheven stemgeluiden, bleef het prima mogelijk een aangenaam gesprek te voeren.
Dat laatste werd in dank afgenomen, want door de dubbele menukaart — Valentijns- en dagdagelijks menu — liepen de wachttijden helaas een weinig op. Uiteraard zagen we dat graag door de vingers, in het licht van de gezelligheid en welgemeende excuses voor het euvel.
Het Valentijnsmenu met o.a. ganzenlever en oesters was geen spek voor onze bek, maar op de gewone kaart vonden we absoluut onze gading. W. begon met een taartje met geitenkaas, Belgisch loof en ahornsiroop, mooi gepresenteerd en heerlijk smeuïg. Intussen smulde ikzelf van dunne sneetjes Belgisch rund, zalf van avocado en schilfers Pecorino, een fris boeket van zowel smaak als kleur.
Qua hoofdgerecht koos ik voor op vel gebakken kabeljauw, linguini met cantharellen en kappertjes: een dagverse moot vis op een pittig pastabedje, een combinatie die mij zeker kon bekoren. Intussen genoot W. van langzaam gegaarde grietbot, puree met venkel, lichte jus met chesuanpeper en koriander.
Al krijg je bij Faim fatale dan best volwassen porties, toch was er vanzelfsprekend nog wel ruimte voor een dessertje. De panna cotta met munt en limoen, coulis van aardbei en een bolletje sorbet van passievrucht klonk alvast heerlijk en ik kwam allerminst bedrogen uit. Als fanatiek voorstander van dame blanche, kon W. het vanille-ijs met chocoladesaus zeker smaken, ook al was de saus aan de stijve kant.
- Sfeerbeeld van Faim fatale
U hoort het: (bijna) niets dan lof voor Faim fatale. De rekening van net geen 100 euro zou ik dan ook als een koopje durven te bestempelen. Laat u zich dus vooral verleiden tot een bezoekje aan dit puike etablissement, of het nu voor een uitgebreid diner is, of een betaalbare vlotte lunch. En vermeld vooral wie u gestuurd heeft!
