pwnt.be

Dit weekend dacht ik nog eens schoeisel aan te schaffen bij de online winkel van Puma, een valabel alternatief voor een fysieke handelszaak. Helaas dacht het Belgische bankwezen daar anders over.

Don’t Make Me Laugh! door Tambako the Jaguar
Sommige rechten voorbehouden

Dus ik deponeer enige artikelen in mijn virtuele winkelwagen en begeef me naar de al even virtuele kassa. Met mijn Visa Classic van ING in de aanslag, log ik in en tracht ik mijn bestelling te voltooien.

Driewerf helaas. Mijn kredietkaart wordt geweigerd. De generische foutboodschap brengt me geen stap verder, dus controleer ik mijn gegevens en probeer ik het opnieuw, steevast zonder succes. Voor de zekerheid bekijk ik de activiteit op mijn kaart via Home’Bank en verifieer ik de beveiligde verbinding; alles lijkt prima in orde.

Ik contacteer dan maar de immer behulpzame helpdesk van Puma. Schappelijkerwijs wordt daar niet gewerkt in het weekend, dus ik word pas vandaag van weerwoord gediend. Mijn bank of kaartaanbieder weigert de transactie systematisch, zo blijkt.

Ik pleeg dan maar een telefoontje naar Bank Card Company, dat de kaart vanzelfsprekend verschaft. Na enige menu’s te hebben doorlopen en wachtmuziek te hebben getrotseerd, krijg ik een vriendelijke medewerker aan de lijn, die meteen weet hoe laat het is. Blijkt dat ING sinds kort gebruik maakt van Verified by Visa, een aanvullend wachtwoord voor de kredietkaart, en dat de invoering niet vlekkeloos verloopt. Voor verdere informatie word ik doorverwezen naar de telefonische helpdesk van ING.

Bijgevolg bel ik vol goede moed naar die laatste. Alweer menu’s en wachtmuziek, om vervolgens doorverbonden te worden en nogmaals (van een behulpzame maar overenthousiaste jongeling) te horen te krijgen dat men maar al te goed op de hoogte is van het probleem. Informeer ik naar een verwachte oplossingstermijn, dan krijg ik een twijfelachtige “hopelijk eind deze week” te horen.

Kijk, ik zal er uiteraard niet van doodgaan als ik pas volgende week een stom paar schoenen kan bestellen, maar een aantal zaken storen me uitermate aan deze kwestie, namelijk:

1. Waarom worden de klanten niet op de hoogte gebracht? Is het niet via de post of telefonisch, dan tenminste een berichtje via Home’Bank of banale e-mail.

2. Waarom ondervindt mijn betaling nota bene hinder van de invoering van Verified by Visa? De betalingsdienst waar Puma gebruik van maakt, heeft immers nog geen ondersteuning voor dit optionele beveiligingsmechanisme.

3. Waarom komt dergelijk probleem pas aan het licht na de invoering van de dienst? Worden de informaticasystemen van banken dan niet aan de meest rigoureuze testen onderworpen? Nu ja, de wet van Murphy kennen we natuurlijk allemaal.

Ik ben destijds bij Fortis weggegaan omdat de medewerkers er een incompetente indruk maakten. Mocht ING dit euvel niet tijdig weten recht te zetten, dan zal ik even kordaat handelen — maître Rob van Bigarreaux zou fier zijn. Vooralsnog is er uiteraard geen man overboord.

Update: Kijk, kijk. Na een etmaal is het reeds opgelost. Bij een nieuwe poging werd ik netjes doorverwezen naar mijn instellingen voor Verified by Visa, blijkbaar uitbesteed aan Arcot Systems.

Nu wil u natuurlijk allemaal de schoenen zien. Terecht. Wel, enerzijds is er de Biker 5000. Ronduit klassiek schoeisel is niet aan mijn persoon besteed en al word ik liever ook niet met motorfietsen geassocieerd, een compromis onder deze gedaante leek me wel wat. Anderzijds is er de 917 Mid Popart. Die spreekt voor zich, denk ik.

If you ask me, Lost in Translation is one of those movies no one really wants to see, but they do anyway, because everyone else seems to as well. If that statement just blew your mind, you probably shouldn’t read the rest of this post.

What’s this critically acclaimed film about? Well, to be blunt, it’s a sappy love story. Yeah, it also revolves around alienation-induced ennui, but is that really a reason to involve the viewer in that very ennui? Really, it’s just a massive bore. You get the picture after about five minutes, and from there, it just meanders on.

The good news is, there’s some really solid acting by Scarlett Johansson and especially Bill Murray, whom I’ve always admired, to a certain extent. Together, they keep the shoddy raft that is the plot afloat. There’s also some fine camera work, albeit unimaginative—textbook stuff, really.

However, I don’t get how European pop music is supposed to fit into a movie that’s entirely set in Tokyo, no matter how excellent that music actually may be. Throw some Air or Phoenix into a flick and I’ll enjoy it, as long as it makes sense. There’s so much Japanese pop music out there!

Finally, for a comedy drama, Lost in Translation didn’t get much laughter out of me—actually, none. Which makes me wonder if the countless cheap shots at Japanese culture were justified. I’m extremely liberal when it comes to humor and free speech, but this was just slander, really.

In conclusion, if you’re among the few who have yet to sit through this brutal assault on the human attention span, I’d suggest you keep it that way. A very generous 6/10, because of the acting performances.

So I finally gave my music page a nice refresh. It now lists five of my songs, which are my favorites, I suppose. One of them is actually brand spanking new, so it might be worth checking out.

Soundboard by mybloodyself
Some rights reserved

Sure, the page is still kinda redundant; I could just link to Last.fm instead. However, I am going to be uploading some DJ mixes eventually.