pwnt.be

Noot: Naar aloude gewoonte leest u dit artikel eveneens bij Gentblogt.

De liefhebbers van het betere gebonk — had ik geen gevoel voor humor, dan alludeerde ik nu op dvd’s achterin uw sokkenlade — zaten alweer eventjes op droog zaad. Bijgevolg is hier mijn recensie van dag 5 van 10 Days Off, het elektronische-muziekfestival in Kunstencentrum Vooruit.

Matias Aguayo

Op wat vooralsnog de nationale feestdag blijft, bood 10 Days Off opnieuw lang geen kwade selectie. In de concertzaal stond dit keer Tiefschwarz op het menu. Het duo is intussen dan wel een pijler van het festival geworden, maar mijns inziens moest men voor de meerwaarde opnieuw in het Vooruit-kaffee zijn. In tegenstelling tot op de nokvolle opening night, was de opkomst dit keer niettemin matig te noemen; dat hoeft u niet te verbazen, gezien de nakende dagtaak van velen.

Hoe dan ook begaf ik me bij aankomst naar het kaffee, alwaar de buitentemperatuur helemaal werd doorgedrukt door Matias Aguayo. De Argentijn draaide een ronduit zwoele set bij elkaar, verrijkt met zang, percussie en jawel, zelfs fluitgespeel van eigen makelij. Animo verzekerd, ook zonder de connotaties waar u zich misschien aan waagt.

Einzelkind

Na deze toch wel letterlijke opwarmer was het de beurt aan Einzelkind — althans de helft ervan, al kan ik u niet vertellen welke. Zoals verhoopt, was ook deze set van exotisch en opzwepend allooi. Het heerschap hield er echter een klassiekere aanpak op na dan zijn voorganger. Het leek me dan ook het uitgelezen moment om de sfeer op te snuiven in de concertzaal, waar Tiefschwarz al een tijdje de draaitafels bemande.

Die sfeer zat best goed. De broertjes Schwarz weten wat het publiek wil en verkopen hun deephouse-gedreun dan ook met volle overtuiging. Laat ik dan geen fan zijn van wat ik met enige minachting het commerciëlere werk noem, wat het Duitse duo klaarspeelt, is zeker geen vanzelfsprekendheid. Ik wist me er zo’n halfuurtje mee te vermaken, hetgeen meer dan verdienstelijk is.

dj T. bij Tiefschwarz

Vervolgens besteeg ik opnieuw de vele trappen om Einzelkind plaats te horen maken voor een ouwe rot. Daar was hij: dj T., medeoprichter van het ijzersterke Get Physical-label. Met een stoïcijnse schwung die enkel aan een Duitser toebedeeld kan zijn, bouwde de man een stevige set op. Naarmate de dosis groove toenam, kon er dan toch een bescheiden lachje en zelfs een dansje van af. Knap werk! Ook Matias Aguayo had zich intussen bij het gepeupel gevoegd en leek zich eveneens uitermate te vermaken.

Tot slot zakte ik alsnog even af naar de concertzaal. Daar hadden de Schwarzen immers de spreekwoordelijke fakkel doorgegeven aan Audiofly. Onvervalste technoproducties knalden er door de speakers, doorspekt met perfect gebrachte effectjes. Het gros van het publiek leek helaas amper geboeid, hetgeen vermoedelijk toe te schrijven was aan het late uur. Die dingen gebeuren.

Opnieuw was dit dus een geslaagd avondje 10 Days Off. Ga ik persoonlijk nog terug dit jaar, dan zal het wel aanstaande maandag zijn. Dan maakt de de M-nus-kliek, onder het alziend oog van Richie Hawtin, immers zijn opwachting. Wie wil ú nog aan het werk zien?

Noot: Naar aloude gewoonte leest u dit artikel eveneens bij Gentblogt.

U wist het ongetwijfeld al, waarde lezer: de Gentse Feesten editie 2009 zijn van start gegaan. Dat betekent ook dat adepten van de elektronische muziek weer terecht kunnen in Kunstencentrum Vooruit voor 10 Days Off, een jaarlijks optreden van bekende dj’s — zo noemt mijn moeder dat namelijk. Al even traditiegetrouw gaat dit Gentse festival opnieuw gepaard met langverwachte recensies van mijnentwege.

Alweer verkent 10 Days Off een allegaartje aan stijlen — het is écht niet allemaal dof gedreun, moet u weten. Van drum & bass tot disco, van electrorock tot minimal, wie een drumcomputer weet te appreciëren, vindt vast zijn gading in het aanbod. Wel lijkt het festival qua omvang op zijn retour: daar waar men enkele jaren geleden de setting nog moest uitbreiden met het S.M.A.K., wordt dit jaar zelfs de Vooruit-balzaal amper nog ingezet. Laat dat echter de pret niet drukken!

Op dag 1 stonden meteen tamelijk wat kleppers gepland. In de concertzaal maakten o.a. lokale helden The Subs en Dr. Lektroluv het mooie weer, terwijl in het café de Fanklub-dj’s het voorprogramma van de Zweedse formatie Slagsmålsklubben verzorgden. Op het laatste nippertje werd ook de balzaal alsnog geopend, voor een label night van Morse Records. Niet geheel onverwacht kwam dan ook het nieuws dat alle tickets de deur uit waren. Ikzelf was uiteraard op post om een verslag te voorzien voor de thuisblijvers.

Ook dit jaar biedt men, ter vervanging van een vestiaire, lockers te huur aan, hetgeen ik de voorbije jaren heb leren te waarderen. Helaas noopte het geringe aantal lockers me dit keer tot het meesleuren van mijn jas. Ik was dan wel rijkelijk laat gearriveerd, maar klaarblijkelijk was ik niet de enige gedupeerde. Wat meer is, in tegenstelling tot vorig jaar, kan een locker enkel nog per avond worden gehuurd, tegen niet minder dan 5 euro. Al koopt u al voor 15 euro een toegangskaart, dat is geen reden om te vervallen in dergelijke woekerprijzen. Het heerschap belast met de administratie deelde mijn mening en zou beide problemen aankaarten bij zijn overste; misschien is er dus beterschap in zicht.

Nu ja, het zij zo. Ik kwam tenslotte wel degelijk voor de muziek. Als opwarmertje gaf ik The Subs een luisterbeurt. De akoestiek in de concertzaal zal nooit aan mijn strenge kwaliteitseisen voldoen, maar voor het wilde punkspektakel van dit drietal vormt dat geen bezwaar. Zoals verwacht passeerden alle hits de revue en lustte de overvolle zaal er wel pap van. Luidkeels werd er ettelijke malen “Fuck that shit” gescandeerd; de toon was gezet.

Vervolgens verkaste ik naar het café, alwaar de dj’s van Fanklub, bekend van de hippe Blast Your Ghetto-feestjes, op hun eigenzinnige manier acte de présence gaven. Met enige nonchalance belandde menig puik nummer op de draaitafel, terwijl het café stilaan volstroomde voor wat volgen zou.

Slagsmålsklubben

Ik was immers langs niet de enige die vooral voor Slagsmålsklubben naar de Vooruit was afgezakt, zo bleek. Wie deze zes Zweden nog niet kende, zag (en hoorde) daar spoedig verandering in komen. Monoloogjes over Asterix, vliegtuigen en verdovende middelen boden korte, broodnodige adempauzes voor zowel band als publiek, terwijl het volgende energetische Nintendo-melodietje in ijltempo werd voorbereid. Begeesterend was het om vervolgens de heren dolenthousiast de knoppen te zien beroeren op het al bij al bescheiden podium. Het café barstte uit zijn voegen en Slagsmålsklubben maakte het pand zelfs letterlijk onveilig. Het begon met een jongeling openlijk vragen om zijn joint op het podium te komen rollen en escaleerde, over een dansende menigte op het podium, tot een potje roekeloos crowdsurfen. Noem me gerust een spelbreker, maar ik vond de tussenkomst van het securitypersoneel niet onterecht. Maar de act zelf, die was in één woord fenomenaal.

Na een extatisch onthaald bisnummer, maakte het Scandinavische zestal plaats voor het net iets bekendere werk; de Britse dj/producer Riton besteeg het podium. Ik besloot eerst even mijn oor te luisteren te leggen in de concertzaal, alwaar Dr. Lektroluv het publiek reeds op zijn hand had. Het pseudoniem is dan wel gebleven, maar van electro was mijns inziens niet echt meer sprake. Niet dat dat zo’n probleem vormde, maar ik opteerde dan toch voor Riton. Al draaide die zeker geen onaardige set bij elkaar, de commerciële platenkeuze en het voorspelbare effectengetokkel ging toch snel vervelen.

In de concertzaal was intussen Sound of Stereo aangerukt. Hoewel ik dit tweetal eigenlijk aan het werk wou zien, zette ik er toch een punt achter; sinds ik het studentenleven gedag heb gezegd, is wakker blijven tot zonsopgang een beproeving geworden, moet u weten. Ik keerde dus huiswaarts, verzadigd en de hele tijd Zweedse 8-bitdeuntjes neuriënd.

Voor een volgend bezoek aan 10 Days Off zijn er voorlopig twee kanshebbers. Enerzijds verwelkomt men zondag het recentelijk herrezen duo Miss Kittin & The Hacker, maar ook o.a. het genie dat zich Nathan Fake laat noemen. Anderzijds staan dinsdag, naast Tiefschwarz, ook meesters van de groove Matias Aguayo, Einzelkind en dj T. op het programma. Welke acts wil ú graag zien? Ik hoor het graag!

Wist u dat… Overheard in New York mij nu al twee exemplaren van het gelijknamige boek is verschuldigd, ter ere van winnende headlines?

Gelukkig ben ik niet haatdragend. Of neen, dat ben ik juist heel erg. Vuile rukkers zijn het. Maar daar ging het helemaal niet om. Ik wou eigenlijk gewoon onderstaand tafereel even reconstrueren.

Corpulente vrouwelijke paria: Is ’t goeie muziek?
Lichtgeraakte hipster: Mmm? (zet hoofdtelefoon af)
Paria: Ofdat ’t goeie muziek is.
Hipster: Mmm.
Paria: Welk genre is ’t? ’Ouse? Tegno?
Hipster: Ik ga nu verder luisteren.

—Bushalte, Korenmarkt

U mag raden welke van de twee betrokken partijen ik was. Se-ri-eus.

Ja, ik vond het zelf eigenlijk ook mijn blog onwaardig, maar kijk.

I have a long-standing tradition of publishing my grades, so I’ve decided to do so one final time. The following is an overview of how I did on the prerequisite subjects for pursuing my PhD.

Subject	Prognosis
Multimedia Networks	15/20
Design of Distributed Software	17/20
Optimization Techniques	11/20
Software Architecture	15/20
Queueing Theory	17/20

So that could’ve gone a whole lot worse. But now, I’m done showing off.

Over the past few years, I’ve been collecting some of my HTML-related experiments under the /lab subdirectory of this web site. A couple of you have surely ended up there at some point, only to be confronted with a dull default directory listing. Well, not anymore.

Flasks by Michos C
Some rights reserved

I have gathered my creations on the new Ingenuity page, accessible right from the navigation bar. You now get a pretty overview, with a word of explanation about each experiment, and even tiny preview images.

That is all for now—although I’m looking at apartments next week, so you can probably expect a lot of whinging about that in the near future.