’t Is triestig
Het is intussen wel algemeen geweten dat de administratie van Telenet veelal vierkant draait. Niet geheel onverwachts was het gisteren dan ook weer zover. Ziehier het alweer bedroevende relaas…
De situatie is de volgende… Ten huize mijner ouders zijn twee HD Digicorders actief, eentje in de woonkamer en eentje op mijn slaapkamer. Die laatste wens ik op te zeggen, gezien ik volop bezig ben te verhuizen en ik op mijn appartement al een HD Digicorder heb klaarstaan – waarvan de installatie overigens ook niet van een leien dakje liep, aangezien de éérste technicus het had nagelaten een filter te verwijderen.
Om dit administratief in orde te brengen, neem ik telefonisch contact op met de klantendienst van Telenet. Het dient gezegd, de juffrouw die me te woord staat, is uitermate vriendelijk en vlot. Echter biedt dat geen enkele garantie op het vlak van bekwaamheid, zoals gauw zal blijken. Aangezien de juffrouw niet meteen de juiste procedure kent, gaat ze te rade bij een collega. Beter zo dan dat ze uit haar nek lult, nietwaar?
Na de gebruikelijke wachtmuziek, weet de juffrouw me vrolijk te melden dat ik eenvoudigweg naar een Telenetverdeler kan stappen met het toestel. Ik merk op dat ik hoogstwaarschijnlijk beter voor een Telenet Center opteer; deze laatste hebben meer in de pap te brokken en zijn dan ook dun bezaaid. De juffrouw kan dit ontkennen noch bevestigen, maar schat mijn kansen inderdaad hoger in bij een Telenet Center.
Goed, ik pak de HD Digicorder in en begeef me naar het dichtstbijzijnde Telenet Center, alwaar ik na een dik halfuur aankom. Ik voeg me bij een aanzienlijke rij wachtenden en tracht me niet te ergeren aan de gezinnen met kinderen voor me. Na nog een klein halfuur is het dan eindelijk mijn beurt. Ik plaats de doos op de toonbank en verklaar me nader.
“Is het toestel gedeactiveerd?” vraagt de winkelbediende. “Weet ik veel,” repliceer ik, “ik moest simpelweg hierheen komen van de klantendienst.” Na enig getokkel blijkt het toestel vanzelfsprekend nog geactiveerd te zijn; meer nog, er staat nog een case open voor god weet wat. Er volgt een korte dialoog, waaruit enkel en alleen blijkt dat ik éérst contact dien op te nemen met de facturatiedienst en dán pas langs mag komen. Intussen leidt de winkelbediende ongetwijfeld uit mijn gemoedstoestand af dat ik hem persoonlijk verantwoordelijk acht voor deze chaos. Galant als ik ben, geef ik een streepje duiding, waarna ik mijn biezen pak.
Kijk, mocht het de eerste keer zijn dat Telenet me dit flikt, dan nam ik inderdaad rustig contact op met de facturatiedienst en verplaatste ik me met plezier nogmaals naar het Telenet Center. Zoals reeds vermeld, is het echter pas van gisteren geleden dat er een Telenet-technicus mocht aanrukken om de fout van zijn voorganger recht te zetten, en was dit allerminst een geïsoleerd geval. Mijn geduld is onderhand dan ook meer dan uitgeput. Men mag in Mechelen bijgevolg een telefoontje verwachten met de vraag – of zeg gerust ‘eis’ – om dat verdomde ding af te komen halen wanneer ík daar tijd voor heb. Met dergelijke woekertarieven mag men toch wat service verwachten, neen?