pwnt.be

Here’s a confession for you: I created a Twitter account a couple of days ago. Am I late to the party? I really wish I were, but alas.

In reality, sadly, I’ve been using Twitter for ages. This is in fact the third account I create. The first two were (and are) absolutely anonymous, because I used to hate the idea of microblogging in general, and to this day, I still sort of do. But at the same time, I’m quite the information whore, and felt I had to keep up with some tweets. But secretively.

Why does microblogging suck? You have to ask? First off, when I first discovered Twitter—and this was way back—, my first thought was, “Yeah, this is going to be full of junk.” It was. And it is. You just had a fucking piece of grapefruit? Who the fuck cares?

Secondly, there is absolutely nothing worth expressing that you can say in 140 characters or less. It’s idle chitchat. The only interesting Twitter accounts are micro-linkdumps, and let’s face it, URL shorteners and shit like Twitpic really just overcomplicate simple processes, in a world where RSS and Atom are commonplace. Hell, I’ll even take Tumblr over Twitter most of the time. The expression “the right tool for the right job” is somewhat of a mantra of mine, and this is precisely why.

Of course, I know why Twitter is such a hit. People are fucking lazy, and Twitter is easy. It’s too easy. Yes, there is such a thing. If you’re going to bother to vent an opinion, do it properly. A tweet tells you nothing.

And another thing. Twitter replies are the most awful way of having a conversation. It’s mind-boggling how many times one clicks on in reply to links, and even software like TweetDeck can’t seem to avoid that well. Also, hashtags add nothing in terms of structure and semantics, and tag clouds just suck in general. They’re fun to look at and that’s about it.

Before you take all of this too seriously, think of all the added value Twitter has been providing you with. Then realize I’m right, and tweet about it. See how many expletives and how much profanity you can work into a single tweet. And be sure to mention me, so I can retweet. #rant

Noot: Ook dit artikel staat weer te lezen bij Gentblogt.

Voor het zevende deel van het elektronische-muziekfestival 10 Days Off sloeg Kunstencentrum Voouit zijn deuren open voor de betere minimal en progressive. U was in groten getale aanwezig, en ook ikzelf was op de afspraak, voor een recensie zoals u ze graag heeft.

Echter dringt zich eerst een rechtzetting op. Na dag 5 poneerde ik dat de Zweedse formatie Slagsmålsklubben nonchalant te werk ging en hun optreden hierdoor werd gefnuikt. Na analyse van divers beeldmateriaal moet ik mijn conclusie terzake gevoelig bijstellen: niet de afwerking, maar de infrastructuur en akoestiek lagen duidelijk aan de basis van de matige sound. Het olijke zestal valt dan ook weinig te verwijten, de organisatie van 10 Days Off des te meer.

Het zal u niet verbazen dat datzelfde probleem ook op dag 7 de kop opstak. Wie graag wat meer hoort dan overstuurde bassen en een pijnlijk scherpe treble, die kan maar beter elders de mosterd halen. Maar goed, laten we dat even trachten weg te denken en het hebben over de alweer niet onaardige line-up. Daarvoor komt u tenslotte, of niet?

Enkele sfeerbeelden

Het voorprogramma werd verzorgd door het Brusselse duo Wirspielen, dat werd gevolgd door die andere landgenoot Dimitri Andreas. Beide sets liet ikzelf echter schieten, net als de daarop volgende van Santé.

Van links naar rechts: Wirspielen, Dimitri Andreas en Santé

Die laatste was in extremis mee afgereisd met Tiefschwarz, of beter: de helft daarvan. Aanvankelijk zouden de Berlijnse gebroeders Schwarz live optreden, maar dat werd omwille van technische problemen teruggeschroefd tot de zoveelste dj-set. Later kwam dan nog het nieuws dat Ali geveld was door ziekte en Basti het alleen zou moeten redden. Dat zei me weinig, wat meteen ook verklaart waarom ik de sets ervoor niet meepikte. Was het kaffee open geweest, dan was ik daar gaan vertoeven tijdens het leeuwendeel van Basti’s set. De vette jaren van 10 Days Off zijn zoals u weet echter voorbij, zodat de keuze beperkt blijft tussen concertzaal en intensief verlicht terras. Daarvoor bedank ik dan liever, ten koste van andere, naar alle waarschijnlijkheid betere performers — jammer maar helaas.

Bij mijn rijkelijk late aankomst was Basti bijgevolg volop bezig het beste van zichzelf te geven. Zoals voorspeld, was dat geen spek naar mijn bek. Voor clichématig housegedreun met ongeïnspireerde overgangen kan men immers wekelijks terecht in de vele clubs die ons land rijk is. De broers zijn in de eerste plaats producers en wat mij betreft volstaat dat ruim — schoenmaker, leest, u kent het wel.

Basti Schwarz

Het aantreden van Guy Gerber kwam dan ook als geroepen. Uit een laptop met Ableton Live — what else? — en daarbinnen een gigantisch aantal sporen puurde de Israëliër menig feeëriek maar o zo dansbaar stukje minimal, nu en dan afgewisseld met stevige progressive house. Bezwerende pads en typerende white noise wisten de concertzaal ondanks haar akoestische tekortkomingen van de nodige mystiek te vervullen. Akkoord, Gerbers onvolprezen meesterwerkje Timing kwam er naar het einde toe misschien wat gekunsteld door, maar dat zien we maar wat graag door de vingers.

Guy Gerber

Tegen de klok van halfzeven maakte de Chileen Ramon Tapia ten slotte zijn opwachting. Diens bijdrage bestond in een dosis opzwepende minimal en techhouse. Nu, misschien zit ik ernaast, maar ik heb de indruk dat Tapia een boon heeft voor samples en loops. Op zich kan dat me niet deren, integendeel zelfs, maar niet minder dan een kwartier lang ontwaarde ik hetzelfde drumpatroon. Uiteindelijk werd dat ronduit storend, zodat ik enkele weinig originele filterdemonstraties later de aftocht besloot te blazen.

Ramon Tapia

Daarmee besluit ik mijn laatste 10 Days Off-recensie van 2010. Dit betekent echter niet dat het festival erop zit, want de komende dagen staan onder andere nog Jesse Rose, John Digweed en DJ Hell geprogrammeerd. Hoe dan ook hoop ik dat mijn schrijfsels u alweer hebben kunnen bekoren. Misschien wel tot volgend jaar!

Noot: Ook dit artikel leest u tevens bij Gentblogt.

Op de vooravond van wat voorlopig nog onze nationale feestdag is — hilarisch, ik weet het — stonden op het elektronische-muziekgebeuren 10 Days Off enkele publiekstrekkers van formaat geprogrammeerd. Zoals reeds aangekondigd, was Gentblogt alweer op post in Kunstencentrum Vooruit voor een kritische kijk op deze topdag.

De spits werd afgebeten door Le Petit Belge. Laat ik het maar niet onder stoelen of banken steken: ik had nog nooit van de goede man gehoord. Aangezien 10 Days Off wel vaker aangename verrassingen in petto heeft, leek Le Petit Belge me wel het uitchecken waard. Doch helaas, weinig nieuws onder de zon.

Zijn set schipperde tussen eerder stereotiepe synthesizerpatroontjes en knallende bassdrums. Het dient echter gezegd: het publiek lustte er pap van, en in die zin speelde de kleine Belg prima in op het tijdskader. Of hij meer in zijn mars heeft, zal elders moeten blijken.

Links: Le Petit Belge, rechts: Slagsmålsklubben

Na dat opwarmertje werden de grote kanonnen bovengehaald. Het zeskoppige geweld van Slagsmålsklubben bezette het podium met zijn collectie monumentale synthesizers. Na dit Zweedse zootje ongeregeld vorig jaar aan het werk te hebben gezien in het Vooruitkaffee, keek ik vol spanning uit naar hun aantreden in de concertzaal. En misschien was het net doordat mijn verwachtingen zo hoog lagen, dat ze niet echt werden ingelost.

Begrijp me niet verkeerd: de vintage deuntjes, de parlando’s, de obligate stagedive, alle ingrediënten waren aanwezig en de zaal stond op zijn kop. Er valt echter moeilijk te ontkennen dat de afwerking meer dan vaak zoek was. Anders zulke fenomenale producties als Sponsored by Destiny en Tjeckien, Slovakien Och Tillbaks Igen vielen nauwelijks te herkennen omwille van de gebrekkige afstelling. Toegegeven, de apparatuur van deze Zweden is nu eenmaal antiek, en bovendien was één van de synthesizers door technische problemen blijkbaar geleend van The Subs, maar iéts minder nonchalance aan de dag leggen had best gemogen.

Links: Slagsmålsklubben, rechts: Hot Chip dj’s

Uit het nobele Groot-Brittannië verwelkomden we vervolgens de Hot Chip dj’s, ofte Felix Martin en Al Doyle, respectievelijk gitarist en drummer van wat al enkele jaren mijn favoriete band moet zijn. In de concertzaal echter geen spoor van de onmiskenbare electropop waar het vijftal om bekend staat — op een korte vocal na dan. Neen, zet Felix en Al back to back en het resultaat is een puike cocktail van techno, techhouse en minimal techno. De twee zijn duidelijk op elkaar ingespeeld, en dat vertaalt zich in een strakke, vakkundig opgebouwde compositie, doorspekt met slim gekozen effectjes. Knap werk!

Links: Hot Chip dj’s, rechts: Felix da Housecat

Maar vanzelfsprekend was het de meeste aanwezigen vooral te doen om de set van die andere Felix: Felix da Housecat, een wereldvermaard manusje-van-alles. Met een amalgaam van eigen producties, klassiekers en rasechte floorfillers had hij in geen tijd de hele zaal op zijn hand.

Wie me een beetje kent, weet dat er nu een maar komt. Inderdaad: máár de overgangen waren niet je dat en het overdadige gebruik van filters werd al gauw een rasechte gimmick, op het vervelende af. Vanzelfsprekend maalde daar echter geen kat om en ben ik gewoon een moeilijk mens. Deal with it.

Links: Felix da Housecat, rechts: The Glimmers

Met het gewaagde allegaartje dat de voorbije jaren het handelsmerk van The Glimmers is geworden, begon de nacht op zijn eind te lopen. Al zult u me niet snel betrappen op een kwaad woord over dit duo, na een halfuurtje besloot ik toch de aftocht te blazen. Aanvankelijk was het plan immers niet eens om de set van Felix da Housecat mee te pikken, maar ik weet hoe graag u mijn ongezouten mening terzake wou kennen.

Enigszins tegen mijn verwachtingen in, werd deze vijfde day off dus een matige ervaring. Niet dat de verveling meedogenloos toesloeg, integendeel zelfs, maar de prioriteiten van de doorsnee bezoeker lagen duidelijk net even anders dan de mijne. Misschien vind ik vrijdag alsnog mijn gading in het zwoele minimalisme van Dimitri Andreas, Guy Gerber en Ramon Tapia. Zijn dit voor u drie nobele onbekenden? Dan is er die avond ook nog een optreden van Tiefschwarz, die nog steeds razend populaire broertjes uit Berlijn.

Noot: Dit artikel is zoals gebruikelijk ook te lezen bij Gentblogt.

Jawohl, meine Damen und Herren: uw favoriet verslaggever is er weer, met een eerste recensie van 10 Days Off anno 2010. Ook dit jaar vormt Kunstencentrum Vooruit gedurende tien dagen het decor voor een brede waaier aan elektronische muziek, en alweer is Gentblogt er als de kippen bij.

Al staan er naar goede gewoonte heel wat kleppers op het programma, men kan er moeilijk nog omheen dat 10 Days Off op zijn retour is. Bij de vorige editie mocht men van geluk spreken indien naast concertzaal en kaffee ook de balzaal was geopend. Dit jaar maakt men zelfs helemaal komaf met dat concept en wordt het ambitieuze festival gereduceerd tot tienmaal concertzaal. Jammer, maar laat ons wel wezen: kwaliteit boven kwantiteit, nietwaar?

En die kwaliteit, die was er op deze derde avond wel degelijk. Op het programma stond een labelnight van het inheemse Curle Recordings, dat onderdak biedt aan enkele grote namen in de techno. Diens oprichter Fader beet de spits af, maar ikzelf arriveerde ’lijk d’echte rijkelijk later.

Op dat moment bemande de Duitser Efdemin reeds de draaitafels. Ik keek behoorlijk uit naar strakke minimal op het elan van de geweldige producties van diens hand, maar bleef een beetje op mijn honger zitten. Dat was echter voornamelijk toe te schrijven aan de akoestiek: mijns inziens leent de Vooruit-concertzaal zich eerder matig tot subtiliteit en was de balzaal een pakken betere setting geweest. Niettemin bracht de man beslist enkele geslaagde nummers ten berde. Dat de overgangen daarbij weinig geïnspireerd waren, bedekken we met de mantel der liefde.

Vervolgens was het de beurt aan diens landgenoot Thomas Brinkmann, die ter gelegenheid van zijn 51ste (!) verjaardag vrouw en dochter had meegebracht. Ook zijn set had enigszins te lijden onder de voorzieningen, maar door de zwoelere, opzwepende houseritmes, had deze oude rot al gauw het publiek op zijn hand — een publiek dat overigens talrijker had gekund. Vakkundig en met de nodige flair lijmde Brinkmann de grooves aan elkaar, en men zag en hoorde dat het goed was.

Thomas Brinkmann met en zonder gezin

Maar voor rasechte vakkennis, dáárvoor moesten we bij de headliner zijn. De Nederlander 2000 And One behoeft bij de kenners onder u allang geen introductie meer. Het weze geweten: deze man zou de gedroomde poster boy zijn voor Traktor Pro. De moderne technologie maakt de platenruiterij absoluut toegankelijker, maar tegelijk legt dat de lat eigenlijk alleen maar hoger. Het zijn dj’s als 2000 And One die dat vatten en door minutieus vakwerk een feilloze set afleveren. En kijk, diens platenkeuze, overgangen en effecten waren dan wel bezwaarlijk gewaagd te noemen, maar de man gaf het publiek wat het wou, op buitengewoon professionele wijze. Men zou hem gerust als de Tiësto van de house kunnen bestempelen; boutade of niet, da’s best een eer, weet u.

2000 And One zet de concertzaal in vuur en vlam

De immer bedenkelijke eer om de avond af te sluiten, viel te beurt aan onze landgenoot Peter Van Hoesen, een aanstormend talent in het wereldje. Ook bij hem enkel een laptop en controller, en waarom ook niet? Diens set werd ingezet met de nodige luister en een gezonde dosis minimalisme, maar verviel helaas meer en meer in behoorlijk clichématige techno. Prima opgebouwd en puik aan elkaar gezet, dat wel, maar het geheel kon me niet zo boeien. Na een halfuurtje had ik het dan ook gehad en besloot ik de plaat te poetsen — pun intended.

Een stoïcijnse Peter Van Hoesen

De balans van mijn eerste bezoek aan 10 Days Off dit jaar is zeker positief. Wat mij betreft is het echter uitkijken naar dag 5, ofte komende dinsdag. Na mijn recensie van vorig jaar zal het u niet verbazen dat ik de maffe Zweden van Slagsmålsklubben met open armen zal ontvangen. Als klap op de vuurpijl worden ze meteen gevolgd door een dj-set van Hot Chip, voor mij één van de meest toonaangevende bands van de afgelopen jaren. De meesten onder u zullen echter aanrukken voor Felix da Housecat, en dat mag ook best.